نگاهی دقیق تر به شاخص های تجویز سازمان بهداشت جهانی

این یک مقاله با دسترسی آزاد است که تحت شرایط مجوز Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3. 0 توزیع شده است، که به دیگران اجازه می دهد تا زمانی که به نویسنده و آثار جدید اعتبار داده می شود، کار را به صورت غیرتجاری مجدداً میکس کنند، تغییر دهند و بسازند. تحت شرایط یکسان مجوز دارند.

چکیده

این ارتباط بر روی شاخص های تجویز سازمان جهانی بهداشت تمرکز دارد. روش های محاسبه شاخص ها را تشریح می کند و کاربرد آنها و همچنین محدودیت ها را در ارزیابی الگوهای استفاده از داروها برجسته می کند.

پیشینه

داروها نقش مهمی در ارائه خدمات درمانی در سراسر جهان دارند. هنگامی که داروها در دسترس نیستند ، روحیه کارگران مراقبت های بهداشتی کاهش می یابد و اعتماد عمومی به سیستم بهداشتی از بین می رود. این امر به این دلیل است که ، به گفته فریزر ، هم متخصصان بهداشت و درمان و هم بیماران برای دیدن نسخه داروها به عنوان نتیجه اساسی این بازدید آمده اند. [1]با این وجود ، نه تنها در دسترس بودن داروها مهم است ، بلکه شیوه تجویز آنها توسط کارکنان مراقبت های بهداشتی است زیرا این ممکن است بازتابی از کیفیت مراقبت های ارائه شده به بیماران و جامعه باشد. استفاده مناسب از داروها می تواند به شدت در کاهش عوارض و مرگ و میر جهانی نقش داشته باشد. استفاده نامناسب از داروها بیشتر در جنوب جهانی مشکل به نظر می رسد. این به نظر می رسد که پیامدهای بالقوه در بودجه مراقبت های بهداشتی دارد زیرا تقریباً 25-70 ٪ از هزینه های مراقبت های بهداشتی در سراسر جهان برای داروها هزینه می شود. [5]به این معنا ، بهبود رفتارهای استفاده از پزشکی به عنوان گامی در جهت بهینه سازی استفاده از منابع بهداشتی محدود و همچنین بهبود کیفیت ارائه خدمات درمانی دیده می شود. برای برجسته کردن نیاز به توجه به استفاده از داروها ، WHO در حال تهیه استفاده از داروها از مناطق مختلف جهان و انتشار در گزارش های وضعیت داروهای جهانی از سال 1988 است. استفاده از دارو جمع آوری می شود. در اوایل دهه نود ، WHO با شبکه بین المللی برای استفاده منطقی از داروها (InRUD) همکاری کرد تا مجموعه ای از "شاخص های اصلی استفاده از مواد مخدر" را تهیه کند. شاخص ها عملکرد را در سه زمینه مرتبط با "تجویز شیوه ها ، مراقبت از بیمار و عوامل خاص تسهیلات" اندازه گیری می کنند.، تسهیلات بهداشتی منطقه یا فردی. "

تجویز شاخص ها

شاخص های تجویز عملکرد ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی را در پنج حوزه اصلی مربوط به استفاده مناسب از داروها اندازه گیری می کنند [کادر 1]. [9]آنها مبتنی بر تجزیه و تحلیل برخوردهای بالینی بیمار هستند. برخورد بیمار شناخته شده است که به "مدت تعامل بین بیمار و ارائه دهنده سلامت" اشاره دارد. در حالت ایده آل ، این برخورد شامل تعدادی از مؤلفه ها است: تاریخ گرفتن ، فرآیند تشخیص: انتخاب درمان غیر دارویی یا دارویی ، تجویز (و شاید توزیع) درمان. و توضیحات در مورد درمان و عوارض جانبی آن ، پیگیری و پیشگیری. "این نکته حائز اهمیت است که تعیین شاخص های تجویز هسته نیازی به اطلاعات در مورد علائم و علائم بیماران ندارد زیرا آنها گرایش های تجویز عمومی (خاص غیرقانونی) را ارائه می دهند. شاخص های مختلف تجویز به منظور روشن کردن خصوصیات تجویز خاص است.

جعبه 1

اگرچه از نظر تجربی مشخص نشده است ، WHO مقادیر مرجع را برای هر یک از شاخص ها پیشنهاد کرده است. این امر به این دلیل است که شاخص ها به ویژه میزان مصرف تزریق ، میزان مصرف آنتی بیوتیک و متوسط داروها در هر برخورد تحت تأثیر ترکیب مورد موجود در یک مرکز یا در یک منطقه قرار دارند. [12]شاخص ها و روش های مختلف تجویز آنها به شرح زیر خلاصه می شود:

شاخص 1: میانگین تعداد داروها در هر برخورد

این شاخص با هدف ارزیابی میزان داروسازی پلی است. کسی که بهینه را پیشنهاد می کند ، این باید X باشد). پس از آن ، تعداد کل داروهای تجویز شده برای کل برخوردها تعیین می شود (Y). در تعیین ارزش y ، داروهای ترکیبی باید به عنوان یک حساب شوند. [8]با تقسیم تعداد کل داروهای تجویز شده (y) بر اساس تعداد برخوردها (x) میانگین تعداد داروها در هر برخورد (P) را به دست می آورد. این از نظر ریاضی به شرح زیر بیان شده است.

میانگین تعداد داروها در هر برخورد

شاخص 2: درصد داروهای تجویز شده با نام عمومی

این شاخص با هدف اندازه گیری تمایل پزشک به تجویز داروها با استفاده از نام عمومی یا بین المللی غیر اختصاصی (Inn) انجام می شود. برای اینکه بتوانند این شاخص را به طور مؤثر تعیین کنند ، محققان باید به جای استفاده از نام محصولات توزیع شده به دلیل پتانسیل جایگزینی محصول در دیسپنسر ، بتوانند نام های واقعی اتخاذ شده در نسخه را تأیید کنند. [8]این شاخص (g) با تقسیم تعداد کل داروهای تجویز شده در قالب مسافرخانه (د) توسط تعداد کل داروهای تجویز شده (y) محاسبه می شود و به عنوان درصد بیان می شود. بعضی اوقات ، طبقه بندی برخی از نام های تجاری رایج (به عنوان مثال ، آسپرین) به عنوان عمومی در صورت استفاده از این موارد به صورت متناوب با نام های دیگر مجاز است. [8]علاوه بر این ، آماده سازی های محلی بدون نام عمومی ممکن است به عنوان عمومی طبقه بندی شوند. WHO پیشنهاد می کند که بهینه ، تمام داروها (100 ٪) باید توسط نامهای عمومی تجویز شوند. [11،12] محاسبه این شاخص از نظر ریاضی به شرح زیر بیان می شود.

درصد داروهای تجویز شده با نام عمومی

شاخص 3: درصد برخوردها با آنتی بیوتیک تجویز شده

این شاخص فراوانی تجویز آنتی بیوتیک را در بین ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی اولیه (PHC) ارزیابی می کند. در هر مطالعه خاص اغلب نیاز به وضوح در مورد داروهای شمارش شده به عنوان آنتی بیوتیک وجود دارد ، زیرا این شاخص به انواع داروهای طبقه بندی شده به عنوان آنتی بیوتیک حساس است. [8،10] باید تعیین شود که آیا کرم های پوستی و محصولات مراقبت از چشم بایدبه عنوان آنتی بیوتیک در نظر گرفته می شود. اضافه کردن چنین محصولاتی به دسته آنتی بیوتیک ها می تواند به طور قابل توجهی بر نتایج به ویژه در مناطقی که شرایطی مانند ملتحمه باکتریایی و عفونت های باکتریایی و قارچی پوست شیوع دارند ، تأثیر بگذارد زیرا این محصولات ممکن است در استفاده گسترده باشند. [8]WHO/INRUD لیستی از داروها را تهیه کرده است که معمولاً باید در گروه آنتی بیوتیک ها طبقه بندی شوند و توصیه کرده است که در جایی که محققان به طور قابل توجهی از این طبقه بندی منحرف شوند ، این باید در روش مطالعه ارائه شود. طبقه بندی WHO آنتی بیوتیک ها در جعبه 2 بیان شده است. برخوردها (x) و به عنوان درصد بیان شده است. چه کسی نشان می دهد که بهینه ، این مقدار باید باشد (<30%).[12] Mathematical expression is provided below.

جعبه 2

طبقه بندی آنتی بیوتیک سازمان بهداشت جهانی

درصد (٪) برخوردها با آنتی بیوتیک تجویز شده

شاخص 4: درصد برخوردها با تزریق تجویز شده

این شاخص فرکانس تجویز اشکال تزریقی دارو را توصیف می کند. محققان باید از واکسیناسیون هایی که به عنوان تزریق محاسبه نمی شوند ، آگاه باشند. این شاخص (J) با تقسیم تعداد برخوردهای بالینی یا مواد مخدر که در آن یک فرم تزریقی دارو توسط تعداد کل برخوردها مورد مطالعه (X) تجویز شده و به عنوان درصد بیان شده است ، محاسبه می شود. WHO مقدار بهینه برای این شاخص باید باشد (<20%).[12] Mathematical expression is presented as follows.

درصد (٪) برخوردها با تزریق تجویز شده

شاخص 5: درصد داروهای تجویز شده از لیست داروهای ضروری

تمرکز اصلی این شاخص دسترسی به این است که آیا تجویز شیوه های مربوط به سیاست مصرف مواد مخدر مربوط به استفاده از لیست داروهای ضروری (EML) است. EML لیستی از داروهایی است که نیازهای مراقبت های بهداشتی اولویت یک جمعیت را برآورده می کند. مفهوم استفاده از EML بر این فرض ساخته شده است که استفاده از تعداد محدودی از داروهای شناخته شده و مقرون به صرفه می تواند منجر به مراقبت های بهداشتی بهتر ، افزایش داروهای طولانی مدت و دسترسی عادلانه تر و پایدار به محصولات شود. در ارزیابی این شاخص ، محققان باید نسخه ای از مرجع EML (ملی یا تسهیلات) را که از آن می توان مقایسه داروهای تجویز شده را بدست آورد ، بدست آورند. در تنظیمات بدون EML مشخص شده ، مدل WHO EML ممکن است به عنوان یک راهنمای مرجع استفاده شود. [8]در جایی که نام های تجاری تجویز شده است ، لازم است مشخص شود که آیا آنها معادل مواردی هستند که در اشکال عمومی در EML ظاهر می شوند. [8]درصد داروهای تجویز شده از EML (k) با تقسیم تعداد داروهای تجویز شده از EML (M) توسط تعداد کل داروهای تجویز شده (Y) محاسبه می شود و به عنوان درصد بیان می شود. در حالت ایده آل ، تمام داروهای تجویز شده در تأسیسات PHC باید از EML باشند از این رو مقدار بهینه برای این شاخص 100 ٪ است. [12]

درصد (٪) داروهای تجویز شده از EML

استفاده از شاخص های تجویز

تجویز شاخص ها برای بررسی داروهای بالقوه استفاده از مناطق مشکل ساز مفید است. شاخص های تجویز درست مانند همه شاخص های اصلی استفاده از مواد مخدر استاندارد شده اند و برای مقایسه آسان به سازگاری کشور ، منطقه ای یا بهداشتی نیاز ندارند. [8]میانگین تعداد داروهای تجویز شده در هر برخورد برای ارزیابی اینکه آیا پلی دارویی مسئله ای است ، مهم است. افزایش تعداد داروهای تجویز شده در هر برخورد بیمار ممکن است نشانگر مشکلات تجویز ، جمعیت و سیستم بهداشتی باشد. به عنوان مثال ، عدم مهارت تجویز کننده در مدیریت بیماری های موضعی ممکن است منجر به درمان علامت دار موارد شود که منجر به استفاده از تعداد بیشتری از داروها در هر بیمار می شود ، همانطور که در مورد بار بالای بیماری وجود دارد. داروهای بالاتر در هر برخورد بیمار همچنین ممکن است نشان دهنده سیستم های بهداشتی ضعیف تر باشد که با کمبود داروهای اساسی که باعث می شود تجویز شوند ، داروها را برای ارائه حداکثر اثر بالینی ترکیب می کنند. [14]درصد بالاتری از برخوردها که منجر به استفاده از آنتی بیوتیک ها (بیش از مقادیر مرجع پیشنهادی) می شود ، به طور بالقوه ممکن است نشان دهنده استفاده غیرقانونی از آنتی بیوتیک ها باشد. در حالی که استفاده از آنتی بیوتیک بالا ممکن است افزایش میزان عفونت های محلی را نشان دهد ، ممکن است نشانه عدم تجربه تجویز کننده یا یک سیستم بهداشتی ضعیف محلی باشد که به دلیل عدم وجود امکانات تشخیصی مانند میکروسکوپ ها که اغلب منجر به درمان احتمالی موارد می شوند ، مشخص می شود. [15،16] درصد برخوردها با تزریق تجویز شده در صورت استفاده معقول از داروهای تزریقی وجود دارد. افزایش میزان استفاده از تزریق ممکن است مسائل مربوط به مهارت تجویز کننده ، مسائل اضطراری و/یا درک مغرضانه در مورد قدرت فرمولاسیون های مختلف پزشکی (دهان و دندان در مقابل اشکال تزریقی) را برجسته کند. درصد داروهای تجویز شده به طور کلی و همچنین از EML ، انطباق را برای تعیین مقررات و وضعیت داروهای غالب برجسته می کند. به عنوان مثال ، درصد کمی از داروهای عمومی تجویز شده ممکن است نشانگر عدم دسترسی به داروهای عمومی مقرون به صرفه به دلیل مشکلات حساسیت ، عدم اعتماد به نفس تجویز در داروهای عمومی و/یا ترجیح بیماران برای محصولات مارک دار/مبتکر باشد.

درصد کمی از داروهای تجویز شده از EML ممکن است عدم دانش تجویز کننده در مورد نقش EML در بهینه سازی مقرون به صرفه یا عدم تداوم عمومی در تعیین مقررات را برجسته کند.

محدودیت های تجویز شاخص ها

اگرچه ، شاخص های تجویز هسته برای بررسی الگوی تجویز داروها در مراکز PHC مفید هستند ، اما آنها برای تنظیمات بستری کمتری مفید هستند و امکانات سرپایی تخصصی به عنوان داروها از الگوهای موجود در این امکانات ممکن است پیچیده تر باشند. [8]شاخص های تجویز همچنین مستعد ابتلا به روش های جمع آوری داده ها هستند ، یعنی داده ها به صورت گذشته نگر (با استفاده از سوابق پزشکی گذشته) یا آینده نگر (با استفاده از بیماران فعلی در صورت ارائه مشاوره) جمع آوری می شوند. در مورد جمع آوری گذشته نگر ، داده ها ممکن است منجر به بیش از حد بالقوه دارویی پلی دارو (تعداد متوسط داروها) ، استفاده از آنتی بیوتیک و استفاده از تزریق شود زیرا بیمارانی که به آنها تجویز نمی شود ، اغلب احتمالاً از این امر مستثنی هستند. [10]از طرف دیگر ، جمع آوری داده های آینده نگر همچنین می تواند به طور بالقوه یک تعصب ناظر (اثر زالزالک) ایجاد کند زیرا کور کردن کارکنان مرکز بهداشت که ممکن است رفتارهای تجویز خود را تغییر دهند ، دشوار است که بر شاخص های تجویز شده ثبت شده تأثیر می گذارد. تغییرات فصلی در تجویز می تواند بر شاخص های تجویز یک مرکز بهداشتی تأثیر بگذارد و WHO توصیه می کند که داده های تجویز باید طی دوره های طولانی جمع آوری شود (در حالت ایده آل یک سال یا بیشتر) اما این همیشه امکان پذیر نیست. [8]شاخص های تجویز نیز به شکلی در برابر ترکیب پرونده در یک مرکز ، منطقه یا کشور آسیب پذیر هستند. به عنوان مثال ، میزان مصرف آنتی بیوتیک بالاتر در منطقه ای که شیوع عفونت را تجربه می کند پیش بینی می شود تا یک شیوع بیماری. به عنوان مثال ، در مورد استفاده از EML ، زیرا بیشتر EML معمولاً فرقه محدودی از داروها را در بر می گیرد ، غیرممکن است که تمام نسخه ها کاملاً مطابق با آن باشند. باز هم عملاً غیرممکن است که تمام داروها به صورت عمومی تجویز شوند زیرا برخی از داروها هنوز از این کشور خارج نیستند. در منطقه ای با تکثیر شناخته شده داروهای زیر استاندارد ، اعتماد به نفس تجویز کنندگان در درمان با تجویز داروهای برند نهفته است. تجویز شاخص هایی مانند کلیه شاخص های اصلی استفاده از مواد مخدر ، داده های سطح تسهیلات هستند که هیچ اطلاعاتی را در سطح تجویز نشان نمی دهند. علاوه بر این ، این نکته حائز اهمیت است که تجویز شاخص ها در پاسخ به مسئله عقلانیت در مصرف دارو یا درمان بیماران که اغلب نیاز به ارزیابی کامل اطلاعات دارند ، پاسخ نمی دهند.

نتیجه