اگر هنوز سؤال دارید یا ترجیح می دهید مستقیماً از یک نماینده کمک بگیرید ، لطفاً یک درخواست ارسال کنید. ما در اسرع وقت به شما باز خواهیم گشت.

بودجه بندی سرمایه - توضیح داده شده است

بودجه سرمایه چیست؟

به روز شده در 17 آوریل 2022

با ما تماس بگیرید

اگر هنوز سؤال دارید یا ترجیح می دهید مستقیماً از یک نماینده کمک بگیرید ، لطفاً یک درخواست ارسال کنید. ما در اسرع وقت به شما باز خواهیم گشت.

• بازاریابی ، تبلیغات ، فروش و روابط عمومی

فهرست مطالب

بودجه سرمایه چیست؟

بودجه بندی سرمایه به فرایندی اشاره دارد که در آن یک تجارت سرمایه گذاری ها یا هزینه های بزرگ احتمالی را تعیین و ارزیابی می کند. این سرمایه گذاری ها و هزینه ها شامل پروژه هایی مانند سرمایه گذاری در یک سرمایه گذاری بلند مدت یا ساخت یک کارخانه جدید است.

در بیشتر مواقع ، یک شرکت میزان ورود و جریان پول در طول عمر و جریان یک پروژه آینده نگر را ارزیابی می کند تا تشخیص دهد که آیا بازده های احتمالی به دست آمده از معیار هدف مورد نظر ، همچنین به عنوان "ارزیابی سرمایه گذاری" گفته می شود.

تصمیمات بودجه بندی سرمایه

روند تجزیه و تحلیل و تصمیم گیری در مورد سرمایه گذاری های بلند مدت برای تصمیم گیری در مورد بودجه بندی سرمایه ، همچنین به عنوان یک تصمیم هزینه سرمایه شناخته می شود.

تصمیمات بودجه بندی سرمایه شامل استفاده از صندوق های شرکت (سرمایه) برای سرمایه گذاری در دارایی های بلند مدت است.

هنگام نگاه به تصمیمات بودجه بندی سرمایه که بر سالهای آینده تأثیر می گذارد ، باید ارزش زمان پول را در نظر بگیریم.

ارزش زمان مفهوم پول فرضیه ای است که یک دلار دریافت شده امروز بیش از یک دلار دریافت شده در آینده ارزش دارد.

برای تصمیمات بودجه بندی سرمایه ، مسئله این است که چگونه می توان جریان نقدی آینده را به دلار امروز ارزیابی کرد.

اصطلاح جریان نقدی به میزان پول نقد دریافت شده یا پرداخت شده در یک نقطه خاص از زمان اشاره دارد.

اصطلاح ارزش فعلی ارزش جریان نقدی آینده (چه در داخل و چه در خارج) را به دلار امروز توصیف می کند.

هنگامی که مدیران سرمایه گذاری در دارایی های بلند مدت را ارزیابی می کنند ، می خواهند بدانند که چه مقدار پول برای سرمایه گذاری هزینه می شود و چه مقدار پول نقد در نتیجه سرمایه گذاری دریافت می شود.

اگر جریان نقدی از جریان نقدی تجاوز نکند ، پیشنهاد سرمایه گذاری رد می شود.

ما برای ارزیابی سرمایه گذاری های بلند مدت از دو روش استفاده می کنیم که هر دو ارزش زمان پول را در نظر می گیرند.

روش اول روش خالص فعلی (NPV) نامیده می شود و دوم روش داخلی بازده نامیده می شود.

فرمول ارزش فعلی

از یک معادله می توان برای یافتن ارزش فعلی جریان نقدی آینده استفاده کرد.

معادله است

p = مقدار فعلی یک مقدار

f n = مبلغ دریافت شده در آینده در آینده

r = نرخ بهره سالانه

n = تعداد سالها

جداول ارزش فعلی

همچنین می توانید از جداول ارزش فعلی استفاده کنید.

در این جداول ، مقدار فعلی = مقدار دریافت شده در آینده - ضریب ارزش فعلی.

بودجه بندی سرمایه چگونه کار می کند؟

به طور معمول ، مشاغل باید هر پروژه و فرصتی را که ارزش سهامداران را بهبود می بخشد ، دنبال کنند. با این حال ، از آنجا که محدودیتی در میزان سرمایه در دسترس برای پروژه های جدید وجود دارد ، مدیریت باید از استراتژی های بودجه بندی سرمایه در تعیین اینکه کدام پروژه ها بالاترین اطاعت بازده را یک بازه زمانی قابل اجرا به دست می آورند ، استفاده کند.

روشهای مختلف بودجه بندی سرمایه از جمله ارزش فعلی خالص ، جریان نقدی با تخفیف ، دوره بازپرداخت ، تجزیه و تحلیل توان و نرخ بازده داخلی وجود دارد.

بودجه بندی سرمایه با ارزش فعلی خالص

محاسبات ارزش فعلی ارزش جریان نقدی را به دلار امروز به ما می گوید.

روش NPV ارزش فعلی کلیه جریان های نقدی را اضافه می کند و ارزش فعلی کلیه جریان های نقدی مربوط به یک سرمایه گذاری بلند مدت را کم می کند.

اگر NPV بیشتر از صفر یا برابر با صفر است ، سرمایه گذاری را بپذیرید. در غیر این صورت ، سرمایه گذاری را رد کنید.

این اطلاعات به شرکت ها کمک می کند تا سرمایه گذاری های بلند مدت را ارزیابی کنند. مأمورین برای تفاوت های زمان بندی مربوط به جریان نقدی آینده تنظیم می کنند؟

بیشتر مدیران از رویکرد NPV استفاده می کنند. این رویکرد برای ارزیابی یک سرمایه گذاری به سه مرحله نیاز دارد:

مرحله 1. میزان و زمان جریان نقدی مورد نیاز در طول عمر سرمایه گذاری را مشخص کنید.

مرحله 2. نرخ بهره مناسب را برای ارزیابی سرمایه گذاری ، که معمولاً نرخ بازده مورد نیاز نامیده می شود ، ایجاد کنید.(این نرخ نیز نرخ تخفیف یا نرخ مانع نامیده می شود.)

مرحله 3. NPV سرمایه گذاری را محاسبه و ارزیابی کنید. اگرچه مدیران اغلب نرخ بهره را تخمین می زنند ، اما این تخمین به طور معمول براساس هزینه سرمایه سازمان است.

هزینه سرمایه متوسط هزینه های وزنی مرتبط با بدهی و حقوق صاحبان سهام برای تأمین بودجه سرمایه گذاری های بلند مدت است. هزینه بدهی صرفاً نرخ بهره مرتبط با بدهی است (به عنوان مثال ، سود وام های بانکی یا اوراق قرضه صادر شده).

تعیین هزینه حقوق صاحبان سهام دشوارتر است و بازده مورد نیاز صاحبان سازمان را نشان می دهد.

میانگین وزنی این دو منبع سرمایه نشان دهنده هزینه سرمایه است (کتابهای درسی مالی پیچیدگی های این محاسبه را با جزئیات بیشتر می پردازند).

قاعده کلی این است که هر چه ریسک سرمایه گذاری بیشتر باشد، نرخ بازده مورد نیاز بالاتر است (فرض کنید نرخ بازده مورد نیاز مترادف با نرخ بهره برای محاسبه NPV است).

شرکتی که یک سرمایه گذاری بلندمدت را با ریسک مشابه با ریسک متوسط شرکت ارزیابی می کند، معمولاً از هزینه سرمایه استفاده می کند.

با این حال، اگر یک سرمایه گذاری بلندمدت ریسک بالاتر از میانگین برای شرکت داشته باشد، شرکت از نرخ بازده مورد نیاز بالاتر از هزینه سرمایه استفاده خواهد کرد.

قانون NPV

مدیران برای تصمیم گیری در مورد ادامه سرمایه گذاری از قانون زیر استفاده می کنند:

قانون NPV: اگر NPV بزرگتر یا مساوی صفر است، سرمایه گذاری را بپذیرید. در غیر این صورت، سرمایه گذاری را رد کنید.

اگر NPV بزرگتر از صفر باشد، نرخ بازده سرمایه گذاری بالاتر از نرخ بازده مورد نیاز است.

اگر NPV صفر باشد، نرخ بازده سرمایه گذاری برابر با نرخ بازده مورد نیاز است.

اگر NPV کمتر از صفر باشد، نرخ بازده سرمایه گذاری کمتر از نرخ بازده مورد نیاز است.

بودجه بندی سرمایه با نرخ بازده داخلی

نرخ بازده داخلی (IRR) نرخ مورد نیاز (r) برای بدست آوردن NPV صفر برای یک سری از جریان های نقدی است.

IRR نشان دهنده نرخ بازده تعدیل شده زمان برای سرمایه گذاری در نظر گرفته شده است.

قانون تصمیم گیری IRR بیان می کند که اگر IRR بزرگتر یا برابر با نرخ بازده مورد نیاز شرکت باشد (به یاد داشته باشید که اغلب به آن نرخ مانع می گویند)، سرمایه گذاری پذیرفته می شود. در غیر این صورت سرمایه گذاری رد می شود.

اکثر مدیران از یک صفحه گسترده مانند اکسل برای محاسبه IRR برای سرمایه گذاری استفاده می کنند (ما در ادامه در این فصل به این موضوع می پردازیم). با این حال، ما همچنین می توانیم از آزمون و خطا برای تقریب IRR استفاده کنیم.

هدف به سادگی یافتن نرخی است که NPV صفر تولید می کند.

اگرچه دانستن این نکته مفید است که بازده سرمایه گذاری بیشتر از نرخ بازده مورد نیاز شرکت است، مدیران اغلب می خواهند بازدهی دقیق حاصل از سرمایه گذاری را بدانند.

(اغلب بیان اینکه بازده دقیق چیزی بالاتر از 10 درصد است کافی نیست!)

مدیران همچنین دوست دارند فرصت های سرمایه گذاری را بر اساس بازدهی که انتظار می رود هر سرمایه گذاری ایجاد کند رتبه بندی کنند.

هدف ما اکنون تعیین بازده دقیق است - یعنی تعیین IRR.

ما می دانیم که سرمایه گذاری دستگاه کپی بازدهی بیش از 10 درصد را ایجاد می کند. این محاسبه را با 2 ستون زیر عنوان 10 درصد خلاصه می کند.

سمت راست راست نشان می دهد که اگر نرخ به 12 درصد افزایش یابد ، NPV (2،100) است (به یاد بیاورید که هدف ما پیدا کردن نرخی است که NPV 0 را به دست می آورد).

بنابراین IRR بین 10 تا 12 درصد است. بعد ، 11 درصد را امتحان می کنیم. همانطور که در وسط نشان داده شده است ، 11 درصد NPV $ (469) را فراهم می کند.

بنابراین IRR بین 10 تا 11 درصد است. این نزدیک به 11 درصد است زیرا (469 دلار) به 0 از 1250 دلار نزدیک است.(توجه داشته باشید که با افزایش نرخ ، NPV کاهش می یابد و با کاهش نرخ ، NPV افزایش می یابد.)

توجه: NPV $ (469) نزدیک به 0 است. بنابراین IRR نزدیک به 11 درصد است.

این رویکرد آزمایش و خطا به ما امکان می دهد IRR را تقریبی کنیم.

همانطور که قبلاً گفته شد ، اگر IRR از نرخ بازده مورد نیاز شرکت بیشتر یا مساوی باشد ، سرمایه گذاری پذیرفته می شود. در غیر این صورت ، سرمایه گذاری رد می شود.

برای شرکت ، IRR تقریباً 11 درصد بیشتر از نرخ بازده مورد نیاز شرکت 10 درصد است. بنابراین سرمایه گذاری باید پذیرفته شود.

بودجه بندی سرمایه با تجزیه و تحلیل توان

توان به عنوان مقدار ماده عبور از یک سیستم اندازه گیری می شود. تجزیه و تحلیل توان پیچیده ترین نوع تجزیه و تحلیل بودجه بندی سرمایه است ، اما همچنین دقیق ترین در کمک به مدیران است که تصمیم می گیرند کدام پروژه ها را شروع کنند. براساس این روش ، کل شرکت یک سیستم واحد است که سود خود را تولید می کند. این تجزیه و تحلیل فرض می کند که تقریباً هر هزینه در سیستم هزینه های بهره برداری را انجام می دهد ، که برای اینکه شرکت هزینه هزینه های خود را بپردازد ، باید کل توان سیستم ها را به حداکثر برساند ، و این که به حداکثر رساندن سود شامل حداکثر رساندن توان عبور از یک عملیات تنگنا است. تنگنا منبع سیستم است که به طولانی ترین زمان در عملیات نیاز دارد. این بدان معناست که مدیران باید بیشتر به پروژه های بودجه بندی سرمایه که تأثیر گذاشته و افزایش توان عبور از تنگناها را تحت تأثیر قرار داده و افزایش می دهد.

بودجه بندی سرمایه با استفاده از تجزیه و تحلیل DCF

تجزیه و تحلیل DCF مترادف با یا همان تجزیه و تحلیل NPV است به این دلیل که اولین جریان نقدی مورد نیاز برای تأمین اعتبار یک پروژه را بررسی می کند ، ترکیبی از جریان های نقدی با فرض فرم های درآمد و سایر خروجی های آینده با فرض نگهداری و سایر فرم های هزینه. این هزینه ها ، صرفه جویی در اولین خروج ، به تاریخ فعلی تخفیف می یابد. NPV تعداد حاصل از تجزیه و تحلیل DCF است. پروژه هایی که دارای بالاترین NPV هستند ، باید نسبت به سایر پروژه ها رتبه بندی کنند ، مگر در شرایطی که یک یا چند نفر متقابل هستند.

بودجه بندی سرمایه با روش بازپرداخت

اگرچه روش های ارزش فعلی خالص (NPV) و نرخ بازده داخلی (IRR) رایج ترین روش های مورد استفاده برای ارزیابی سرمایه گذاری ها هستند، برخی از مدیران نیز از روش بازپرداخت استفاده می کنند.

روش بازپرداخت ارزیابی می کند که چقدر طول می کشد تا "بازپرداخت" یا بازیابی سرمایه اولیه انجام شود.

دوره بازپرداخت که معمولاً بر حسب سال بیان می شود، زمانی است که برای تولید وجوه نقد کافی از یک سرمایه گذاری برای پوشش جریان های نقدی خروجی سرمایه گذاری لازم است.

مدیرانی که نگران جریان نقدی هستند می خواهند بدانند که بازیابی سرمایه اولیه چقدر طول می کشد. روش بازپرداخت این اطلاعات را فراهم می کند.

مدیران همچنین ممکن است نیاز به یک دوره بازپرداخت مساوی یا کمتر از یک دوره زمانی مشخص داشته باشند، صرف نظر از NPV یا IRR.

توجه داشته باشید که روش بازپرداخت دو نقطه ضعف قابل توجه دارد.

اولاً، ارزش زمانی پول را در نظر نمی گیرد.

ثانیاً، فقط جریان های نقدی ورودی را تا زمانی که جریان نقدی خروجی سرمایه گذاری بازیابی شود، در نظر می گیرد. جریان های نقدی پس از دوره بازپرداخت بخشی از تجزیه و تحلیل نیست.

هر دوی این نقاط ضعف مستلزم آن است که مدیران هنگام استفاده از روش بازپرداخت مراقب باشند.