رویکردی بنیادی برای سرمایه گذاری با نوسان کم

پس از بحران مالی سال 2008، که توسط زیان های هنگفت پرتفوی آسیب دیده بود، سرمایه گذاران به طور فزاینده ای خواستار وسایل سرمایه گذاری شدند که بتوانند در بازارهای در حال سقوط و نوسان محافظت کنند. در همان زمان، مطالعات دانشگاهی متعددی در مورد به اصطلاح "ناهنجاری کم نوسان" منتشر شد. برخلاف تئوری مالی، در بلندمدت، سهام با نوسان قیمت پایین تر از سهام با نوسان قیمت بالا عملکرد بهتری دارند. به عنوان نتیجه بحران مالی 2008، این ناهنجاری "بازکشف" و "تولید" شد. از آن زمان، تعدادی از محصولات "کم حجم" به صنعت سرازیر شده و چندین میلیارد دلار دارایی را افزایش داده است. سرمایه گذاران این مفهوم را پذیرفته اند و نوسانات پایین سهام اکنون یک طبقه دارایی جدید است.

با انعکاس تحقیقات آکادمیک، استراتژی های موجود با نوسانات کم موجود امروزه عمدتاً ناشی از نوسانات آماری هستند - انحراف استاندارد تغییر قیمت سهام در یک دوره مشخص. اما، مزیت واقعی این استراتژی ها چیست؟آیا سرمایه گذاری در استراتژی هایی که اساساً سهام را صرفاً بر اساس نوسانات قیمتی گذشته انتخاب می کنند، صحیح است؟یک سرمایه گذار با این استراتژی ها در صدد رسیدن به چه هدفی است؟

اگر هدف به حداکثر رساندن رشد انباشته بلندمدت از طریق حفاظت نزولی باشد، ما معتقدیم که یک استراتژی با نوسانات کم با محوریت بنیادی پتانسیل بیشتری را ارائه می دهد.

انواع فعلی استراتژی های نوسان کم

استراتژی های نوسان کم فعلی یکی از دو روش را دنبال می کنند: استراتژی بهینه سازی حداقل واریانس یا استراتژی با نوسان کم غیر بهینه. شکل 1 دو متدولوژی شاخص نوسان کم را توصیف می کند، شاخص نوسان پایین S& P و شاخص نوسان حداقل MSCI.

در مدل های بهینه شده ، فرض بر این است که سهام دارای بازده مورد انتظار یکسان هستند و نوسانات و همبستگی ها با استفاده از یک مدل ریسک تخمین زده می شوند. این شاخص ها فاقد شفافیت هستند و در تلاش برای کاهش خطای ردیابی ، قرار گرفتن در معرض قابل توجهی در بخش های غیر دفاعی دارند. در نتیجه ، آنها محافظت از نزولی شدید را ارائه نمی دهند - که این یک دلیل اصلی است که یک سرمایه گذار در وهله اول سرمایه گذاری در یک استراتژی نوسانات پایین سرمایه گذاری می کند. مدل های غیر بهینه شده به سادگی سهام را بر روی نوسانات قیمت گذشته خود مرتب کرده و کمترین مدل های بی ثبات را انتخاب می کنند. سپس هر سهام موجود در شاخص توسط معکوس نوسانات آن وزن می شود ، به طوری که سهام با نوسانات کمتری وزن بیشتری را دریافت می کند. این شاخص ها شفاف هستند و از نزولی خوبی برخوردار هستند ، اما تمایل دارند که در بخش آب و برق بسیار متمرکز شوند و از مشارکت در بازارهای بالایی برخوردار باشند.

هر دو روش عمدتاً با نوسانات قیمت سهام هدایت می شوند و بازده را هدف قرار نمی دهند یا حداکثر نمی کنند. این استراتژی های نوسانات کم آماری در یک بازار رو به رشد که معمولاً با ریباند ها و گسترش های اقتصادی همراه است ، عقب مانده است. این عدم مشارکت صعودی ممکن است رشد نمونه کارها سرمایه گذار را در طولانی مدت مختل کند.

در پایان روز ، ریسک واقعی برای یک سرمایه گذار نوسانات قیمت کوتاه مدت سهام نیست ، بلکه عدم توانایی در حفظ و رشد ثروت نسبت به افق سرمایه گذاری است. این امر به یک استراتژی نیاز دارد که بدون امتناع از رشد بلند مدت ، محافظت از نزولی را فراهم کند.

ریسک اساسی در مقابل ریسک آماری

از دیدگاه مدیر نمونه کارها ، نوسانات قیمت سهام جلوه ای از ریسک اساسی است. به نوبه خود ، ریسک اساسی دارای دو مؤلفه اصلی است: ریسک کلان و خاص شرکت.

خطر کلان

ریسک کلان همه سهام را تحت تأثیر قرار می دهد و مربوط به اقتصاد کلی و چرخه تجارت است. بزرگترین تعیین کننده خاص غیر کنترل نوسانات و بازده سهام ، بخشی است که یک شرکت در آن فعالیت می کند. این امر باعث ایجاد حس شهودی می شود زیرا سهام متعلق به همان بخش اقتصادی تمایل به تحت تأثیر همان نیروهای اقتصادی ، نظارتی و فناوری قرار خواهد گرفت. علاوه بر این ، برخی از بخش ها حساسیت مشابهی با محیط اقتصادی دارند. به عنوان مثال ، شرکت های اصلی و شرکت های مراقبت های بهداشتی - دو بخش دفاعی - نسبت به بخش های چرخه ای مانند صنعتی و چرخه های مصرف کننده به میزان رشد اقتصادی وابسته هستند. در حقیقت ، در طول انقباضات درآمدهای شرکتها ، بخش های دفاعی غیر چرخه ای تمایل به عملکرد دارند. در نتیجه ، بخش های دفاعی به طور مداوم نوسانات کمتری را نشان می دهند و کوسن را در بازارهای پایین ارائه می دهند.

به نظر می رسد که محصولات با نوسانات کم در دسترس می توانند به عنوان استراتژی های بخش دفاعی غیر عمدی از بین بروند زیرا ترکیب بخش آنها تحت سلطه آب و برق ، بخش اصلی و بخش مراقبت های بهداشتی است.

ما با حمایت از شواهد تجربی ، ما از رویکردی حمایت می کنیم که سهام را منحصراً از بخش های دفاعی به عنوان روشی عمدی تر و اقتصادی تر برای ساختن یک استراتژی دفاعی تر در برابر رکود اقتصادی و در معرض نوسانات نزولی انتخاب می کند.

خطر خاص شرکت

این خطر ذاتی سهام فردی است و دارای سه مؤلفه است: الف) پایداری درآمد: کاهش قدرت درآمدی باعث کاهش ارزش سهام می شود. ب) پریشانی: اهرم بدهی بالا رشد را محدود می کند و ممکن است منجر به ورشکستگی شود. ج) ارزیابی: معاملات سهام در چند برابر بالا خطرناک تر است و تمایل به کم کاری دارند. در واقع ، شواهد تجربی نشان می دهد که سهام با ویژگی های اساسی خاص مانند کیفیت پایین درآمدها ، اهرم بدهی بالا و چند برابر ارزش گذاری بالا از نظر تاریخی به طور قابل توجهی از میانگین بازار کمتری برخوردار است. شکل 3 بازده اضافی اوراق بهادار فاکتور منتخب را در مقابل میانگین جهان طی دوره 1990-2014 نشان می دهد. به عنوان مثال ، سهام موجود در پنجه پایین (Quintile 5) با نسبت تعهدی ، میانگین بازار را بیش از 300 امتیاز پایه در سال در طول دوره مورد مطالعه قرار می دهد. در مقابل ، سهام موجود در quintile بالا (Quintile 1) از بیش از 300 امتیاز پایه بالاتر است. یک الگوی بازگشت مشابه برای سه عامل دیگر مشاهده می شود: شرکت هایی که دارای جریان بدهی به نقاط بالا (کم) ، نرخ سرمایه گذاری بالا (پایین) و بازده سود پایین (بالا) هستند ، در زیر (خارج) به طور قابل توجهی در مدت مشابهواد

نتیجه

در حال حاضر استراتژی ها و شاخص های نوسانات کم در دسترس است که عمدتاً توسط نوسانات گذشته قیمت سهام هدایت می شود و بازده را هدف قرار نمی دهد یا به حداکثر نمی رساند. در نتیجه ، این استراتژی های نوسانات کم آماری با افزایش بازارهایی که به طور معمول با ریباند و گسترش اقتصادی همراه است ، ادامه نمی یابد. این عدم مشارکت صعودی توانایی آنها در حداکثر رساندن پتانسیل بازگشت را مختل می کند.

رویکرد ما این است که فقط سهام غیر چرخه ای را که منعکس کننده مقاومت تاریخی مداوم بخش های دفاعی در طول رکود بازار و رکود اقتصادی است ، انتخاب کنیم. لایه بندی روی این تمرکز بخش اقتصادی ؛انتخاب سهام ما مبتنی بر عوامل اساسی و ارزش گذاری تصفیه شده است که بازده بیش از حد مداوم نسبت به رژیم های مختلف بازار و چرخه های اقتصادی را نشان داده است. این رویکرد هر دو هدف کاهش خطر نزولی و به حداکثر رساندن بازده را ارائه می دهد.