بحران ارز

یک بحران ارزی به عنوان یک اضطراری مالی نامیده می شود که در آن ارز فیات یک کشور از دست می دهد و سرمایه گذاران برای حفظ/سرمایه گذاری در دارایی های آن کشور محتاط هستند.

بحران ارزی چیست؟

یک بحران ارزی هنگامی اتفاق می افتد که نگرانی قابل توجهی در مورد اینکه آیا بانک مرکزی یک کشور دارای ذخایر ارزهای خارجی کافی برای پایدار نگه داشتن ارز کشور است ، وجود دارد.

حمله سوداگرانه به بازار ارزهای خارجی اغلب در رابطه با بحران اتفاق می افتد. اینها بازارهایی هستند که افراد می توانند ارزهای خود را به همان روشی که می توانند در بورس های سهام که می توانند ارز را بیشتر می کنند خریداری و بفروشند ، خریداری و بفروشند.

در صورت کاهش ارزش ، بسیاری از افراد با توجه به وضعیت فعلی ، ارز را با نرخ پایین تر از آنچه قابل قبول است ، هراس می کنند و ارز حتی بیشتر از آنچه باید از بین می برد.

بحران های ارزی می تواند به ویژه برای اقتصادهای باز کوچک یا کشورهای بزرگتر اما با ثبات کمتر آسیب برساند. دولت ها غالباً مسئولیت مبارزه با چنین حملاتی را با استفاده از ذخایر ارزی یا ذخایر خارجی برای برآورده کردن تقاضای اضافی برای یک ارز خاص بر عهده می گیرند.

دلایل علت بحران ارز شامل تورم ، بی ثباتی سیاسی ، افزایش بدهی ها ، عدم تعادل اعتبار و سایر عوامل اقتصادی مانند نوسانات بالای نرخ ارز در اقتصاد یک کشور است.

در برخی از سناریوها ، "بحران مالی" اصطلاح دیگری است که برای بحران ارز استفاده می شود. برخی از نمونه های محبوب چنین بحران شامل موارد زیر است:

• بحران اعتباری 1772 - در لندن آغاز شد و در سراسر اروپا گسترش یافت. این امر توسط امپراتوری انگلیس ایجاد شده است که ثروت زیادی را ذخیره کرده و باعث افزایش سرریز اعتبار می شود.

• رکود بزرگ سال 1929-39 - ناشی از تصادف وال استریت در ایالات متحده در سال 1929 ، باعث شد بیکاری به بالای 25 درصد برسد.

• شوک قیمت نفت اوپک سال 1973 - توسط کشورهای عرب آغاز شد و در آنجا منابع نفتی را به ایالات متحده و سایر کشورهای جهان قطع کردند.

• بحران آسیا در سال 1997 - در تایلند آغاز شد و به شرق آسیا گسترش یافت. این امر در اثر جریان سرمایه سوداگرانه ایجاد شده است که باعث سرریز اعتبار و تجمع بدهی شده است.

• بحران مالی 2007-08 - محبوب ترین نمونه قرن بیست و یکم که اغلب با بدتر از بحران افسردگی بزرگ مرتبط است. این اتفاق افتاد زیرا یکی از بزرگترین بانکهای سرمایه گذاری ، برادران لمان ، ورشکستگی اعلام کرد. تأثیرات این تصادف زمان زیادی را به خود اختصاص داد و به عنوان میلیون ها شغل در یک دوره کوتاه از بین رفت.

جالب اینجاست که بیت کوین (BTC) در نوامبر 2008 توسط Satoshi Nakamoto ، 2 ماه پس از بحران Lehmann تأسیس شد. ساتوشی معتقد بود که بیت کوین یک ارز انقلابی است که کاملاً غیر متمرکز است. بنابراین ، نمی توان آن را توسط بانکهای مرکزی کنترل کرد ، که می توانند قیمت را دستکاری کنند و اعتماد مردم عادی را بشکنند.

بیت کوین در سال 2010 کمتر از 1 دلار ارزش داشت ، با این حال ، یک دهه بعد در سال 2021 ، این همه به میزان 64،888. 99 دلار رسید. از آن زمان ، موقعیت خود را به عنوان بزرگترین رمزنگاری در جهان حفظ کرده است.

اگرچه بیشتر ارزهای رمزنگاری جزئی از هیچ سیستم مرکزی یا تنظیم شده نیستند. مانند ارزهای فیات (مستعد بحران ارز) ، نوسانات بالای اطراف آنها همچنان یک نگرانی اساسی برای سرمایه گذاران است.