ارائه بالینی از دست دادن شنوایی ناشی از سر و صدا

هنگامی که کم شنوایی به فرکانس های زیاد محدود می شود ، بعید است افراد در موقعیت های مکالمه آرام مشکل داشته باشند. اولین مشکلی که معمولاً بیمار متوجه آن می شود ، در درک گفتار در هنگام وجود سطح بالای سر و صدای پس زمینه محیط ، مشکل است. با پیشرفت NIHL ، افراد ممکن است در درک صدای بلند (به عنوان مثال ، زنان ، کودکان) حتی در شرایط مکالمه آرام مشکل داشته باشند. مکالمه از طریق تلفن عموماً بی نظیر است زیرا تلفن ها از فرکانس های بالاتر از 3000 هرتز استفاده نمی کنند.

علائم فوق الذکر علائم غیر اختصاصی از کاهش شنوایی عصبی با فرکانس بالا است و به تمایز بین علی ها کمک نمی کند. در نتیجه ، ارائه بالینی در تمایز NIHL از سمیت زودهنگام ، ضررهای پیشرونده با واسطه ژنتیکی یا presbycusis استفاده نمی کند.

از نظر بالینی ، NIHL با تغییر آستانه موقت (TTS) شروع می شود. TTS توسط Dobie به عنوان یک کاهش شنوایی عصبی موقت تعریف می شود که تقریباً پس از برداشتن محرک مضر ، تقریباً کاملاً بهبود می یابد. مدت زمانی که بهبودی رخ می دهد نامشخص و بحث برانگیز است. شانزده ساعت در گذشته استفاده شده است ، اما برخی از افراد مبتلا به TTS برای بهبودی به دوره های طولانی تر نیاز دارند. دبی از آستانه 24 ساعته استفاده می کند. با این حال ، برخی استدلال می کنند که ممکن است روزها یا ماهها برای بازیابی TTS مورد نیاز باشد ، به خصوص اگر این مورد با آسیب های صوتی همراه باشد. با این وجود ، به عنوان یک موضوع عملی ، محدودیت زمانی دبی 24 ساعته معمولاً استفاده می شود.

میزان TTS بر اساس شدت ، فرکانس ، محتوا و الگوی موقت قرار گرفتن در معرض (به عنوان مثال ، متناوب یا مداوم) قابل پیش بینی است. محرکهای بانویی خالص و باریک منجر به حداکثر TTS در یا کمی بالاتر از فرکانس مرکز نویز تولید آن می شوند. با این حال ، در موقعیت های شغلی ، TTS ها تقریباً همیشه بین 3000-6000 هرتز بزرگترین هستند و اغلب کاملاً باریک در 4000 هرتز متمرکز می شوند.

سر و صدای با فرکانس بالا بسیار آسیب زا از سر و صدای کم با فرکانس است. بنابراین ، شدت به تنهایی نمی تواند خطر را پیش بینی کند. به همین دلیل ، مقیاس ویژه ای برای اندازه گیری سر و صدای محیط زیست ایجاد شده است که هدف ارزیابی پتانسیل آن برای تولید کم شنوایی است.

محرکهای مداوم آسیب بیشتری نسبت به محرکهای قطع شده دارند. سر و صدای متناوب برای ضایعات آپیکال ناشی از فرکانس های کم نسبت به ضایعات پایه ناشی از فرکانس های بالا محافظت می کند.

یک ویژگی مهم از نظر بالینی TTS این است که به دلیل بزرگی نسبتاً کم و فرکانس نسبتاً بالا به ندرت برای موضوع آشکار می شود. TTS های مکرر در طی هفته ها ، ماه ها و سالها به طور کامل بهبود نمی یابند و از این طریق به یک تغییر آستانه دائمی (PTS) تبدیل می شوند.

Onihl با از دست دادن انتخابی در حدود 4000 هرتز شروع می شود. آستانه ها در هر دو فرکانس بالاتر و پایین بهتر هستند. این در یک صوتی به عنوان یک شکاف با محوریت 4000 هرتز شناخته می شود و اگرچه پاتوگنومونیک نیست ، اما این الگوی شنوایی مشخصه NIHL اولیه است. در صورت ادامه قرار گرفتن در معرض ، شکاف به تدریج عمیق و گسترده تر می شود. سرانجام ، حفظ شنوایی خوب در فرکانس های بالاتر از بین می رود ، و از دست دادن شنوایی ناشی از آن فقط به عنوان یک از دست دادن فرکانس بالا نسبتاً شیب دار در 3000 هرتز و در هر فرکانس بالاتر در طی یک دوره سالها شدیدتر می شود. قرار گرفتن در معرض سر و صدای مداوم به تدریج در فرکانس های میانی تجاوز می کند. در شدیدترین موارد ، حتی فرکانس های پایین ممکن است در نهایت درگیر شوند.

بسیاری از بیماران وزوز گوش را در ارتباط با TTS و PTS تجربه می کنند. افرادی که پس از قرار گرفتن در معرض سر و صدا به طور قابل اعتماد در گوش خود زنگ می زنند ، احتمالاً در قالب حداقل TTS به سیستم شنوایی آسیب دیده اند. از آنجا که TT های مکرر به آرامی به PTS تبدیل می شوند ، وزوز گوش و tts پس از قرار گرفتن در معرض به عنوان علائم هشدار دهنده NIHL دائمی قریب الوقوع عمل می کنند.

شواهد قوی است که مقدار قابل توجهی از تنوع فردی با توجه به حساسیت به NIHL وجود دارد. به نظر می رسد سیستم شنوایی برخی از افراد قادر به مقاومت در معرض طولانی تر در برابر سطح بلندی بالاتر از سیستم شنوایی دیگران است. بنابراین ، هنجارهای ایجاد شده برای برنامه های حفاظت از شنوایی ، اگرچه از گروه به طور کلی محافظت می کنند ، ممکن است از حساس ترین افراد محافظت نکند. علائم افراد مبتلا به وزوز گوش یا کاهش شنوایی پس از قرار گرفتن در معرض قرار دارد. شنوایی ها بلافاصله پس از قرار گرفتن در معرض و مجدداً 24 ساعت بعد باید به دست بیایند تا حضور یا عدم حضور TTS یا PTS برقرار شود. هر از گاهی ممکن است چنین آزمایشاتی در چندین نوبت تکرار شود.

به نظر می رسد که شکاف 4 کیلوهرتز نتیجه چندین عامل است: (1) این واقعیت که شنوایی بشر در 1-5 کیلوهرتز حساس تر است ، (2) این واقعیت که رفلکس آکوستیک صداهای بلند زیر 2 کیلوهرتز را کاهش می دهد (همانطور که نشان داده شده استبورگ) ، و (3) عملکرد گوش میانه غیرخطی در نتیجه افزایش شدت.

• با این حال ، محیط های کاری ، به ویژه محیط های داخلی ، دارای واژگونی کافی هستند تا بتوانند تحریک اساساً برابر هر دو گوش ایجاد کنند.
• شایع ترین علت NIHL نامتقارن قرار گرفتن در معرض سلاح گرم ، به ویژه اسلحه های طولانی است. تیراندازان دست راست در گوش چپ شنوایی شدیدتر دارند زیرا گوش چپ در حالی که گوش راست به شانه می چسبد ، با بشکه روبرو می شود و در سایه آکوستیک سر قرار دارد.