نقش سرمایه اجتماعی محله بر نابرابری بهداشت و سلامت در چین روستایی و شهری

با توجه به بحث "جامعه گمشده" در مقابل "جامعه نجات یافته" در مورد چگونگی تغییر همبستگی محله با شهرنشینی ، ما تفاوت روستایی-شهری در انجمن سرمایه اجتماعی محله افراد را با سلامت و تأثیر تعامل بین سرمایه اجتماعی محله و درآمد مقایسه کردیم. فقر در مورد سلامتی در چین ، جایی که اختلافات عظیم روستایی و شهری وجود داشته است. شرکت کنندگان 5014 بزرگسال چینی (18 سال پوند) (روستایی: 2034 ؛ شهری: 2980) از بررسی عمومی اجتماعی چینی در سال 2012 بودند. نتیجه سلامت نمره عاملی بود که توسط سه مورد ساخته شد. سرمایه اجتماعی محله به ساختاری (اندازه شبکه محله ، فراوانی معاشرت با همسایگان ، رای گیری در انتخابات کمیته محله و مشارکت در فعالیت های داوطلبانه محله) و ابعاد شناختی (انسجام اجتماعی محله) تقسیم شد. مدلهای رگرسیون خطی چند متغیره ارتباط مثبت بین انسجام اجتماعی و سلامت محله درک شده در روستایی (β = 0. 08 ، 95 ٪ CI: 0. 03،0. 14) و شهری (β = 0. 09 ، 95 ٪ CI: 0. 05. 0. 12) را نشان داد. فقط در مناطق روستایی اما نه شهری یک شبکه محله از 10 یا بیشتر از افراد (Ref: No) همراه با سلامت بهتر (β = 0. 25 ، 95 ٪ CI: 0. 05. 0. 46) بود. تجزیه و تحلیل تعامل نشان داد که تنها در مناطق روستایی اما نه شهری ، با افزایش اندازه شبکه محله ، شکاف سلامت بین فقیر درآمد و فقیر غیر درآمد به طور کلی کاهش می یابد. مطالعه ما حاکی از آن است که محلات منسجم از سلامت ساکنان روستایی و شهری بهره مند می شوند. مداخلات بهداشتی برای بهبود انسجام اجتماعی محله باید برای مقابله با چالش شهرنشینی طراحی شود. سیاست گذاران باید هنگام اجرای سایر سیاست های عمومی ، به ویژه در مناطق روستایی که به نظر می رسد شبکه محله برای سلامتی اهمیت بیشتری دارد ، از آسیب رساندن به سرمایه اجتماعی محله جلوگیری کنند.

معرفی

سرمایه اجتماعی مفهومی است که از علوم اجتماعی به بهداشت عمومی وارد می شود. از دهه 1980 ، چندین دانشمند علوم اجتماعی تعاریف مرتبط اما متفاوتی از این مفهوم را ارائه داده اند. بوردیو (1986) سرمایه اجتماعی را به عنوان "کل منابع واقعی یا بالقوه که با داشتن یک شبکه با دوام از روابط کم و بیش نهادینه شده از آشنایی متقابل و شناخت مرتبط است" تعریف کرد. متفاوت از بوردیو ، کلمن (1988) سرمایه اجتماعی را به روشی کارکردگرایانه تعریف کرد: "سرمایه اجتماعی با عملکرد آن تعریف می شود. این نهاد واحد نیست بلکه انواع مختلفی از موجودات مختلف است ، با دو عنصر مشترک: همه آنها از جنبه های ساختارهای اجتماعی تشکیل شده اند و اقدامات خاصی از بازیگران - چه اشخاص و چه بازیگران شرکت - را در داخل ساختار تسهیل می کنند. "اعتماد به نفس ، کانال های اطلاعاتی و هنجارها نمونه هایی از سرمایه اجتماعی بود که توسط کلمن پیشنهاد شد (کلمن ، 1988). مشابه با کلمن که معتقد است سرمایه اجتماعی می تواند همکاری را تسهیل کند ، پوتنم (1995) سرمایه اجتماعی را به عنوان "ویژگی های سازمان های اجتماعی ، مانند شبکه ها ، هنجارها و اعتماد تعریف می کند که عمل و همکاری را برای منافع متقابل تسهیل می کند."متمایز خود را از بوردیو ، کلمن و پاتنم ، لین (1999) سرمایه اجتماعی را به عنوان "منابع تعبیه شده در یک ساختار اجتماعی که در اقدامات هدفمند به آنها دسترسی پیدا کرده و یا بسیج می شوند ، تعریف کردند. لین ادعا کرد که تعریف سرمایه اجتماعی وی بر "دسترسی و استفاده از منابع تعبیه شده در شبکه های اجتماعی" متمرکز شده است ، در حالی که Bourdieu ، Coleman's و Putnam's Capital Definitions بر "همبستگی و تولید مثل گروه" تأکید می کردند (لین ، 1999).

علیرغم مباحث فوق در مورد تعریف آن در علوم اجتماعی (بوردیو ، 1986 ؛ کلمن ، 1988 ؛ لین ، 1999 ؛ پاتنم ، 1995) ، در مطالعات بهداشت عمومی ، سرمایه اجتماعی به طور کلی منابعی در دسترس برای اعضای گروه های اجتماعی و منابع تعبیه شده در نظر گرفته می شود. در شبکه های اجتماعی یک فرد (Porta et al. ، 2014 ؛ Villalonga-olives and Kawachi ، 2015). علاوه بر این ، سرمایه اجتماعی اغلب در مطالعات بهداشت عمومی به ابعاد ساختاری و شناختی تقسیم می شود. اولی به رفتارها و اقدامات مردم در شبکه اشاره دارد و آنچه را که مردم انجام می دهند را ضبط می کند ، در حالی که دومی به درک اعتماد و هنجارهای متقابل اشاره دارد و بر آنچه مردم احساس می کنند تأکید می کند (کاوچی و همکاران ، 2008). ارتباطات اجتماعی و مشارکت مدنی معمولاً از اقدامات مربوط به سرمایه اجتماعی ساختاری استفاده می شود ، در حالی که اعتماد و متقابل معمولاً برای اندازه گیری سرمایه اجتماعی شناختی استفاده می شود (Villalonga-Ulives and Kawachi ، 2015).

سرمایه اجتماعی یک تعیین کننده مهم اجتماعی در شکل دادن به سلامت جمعیت است. بررسیهای سیستماتیک ارتباط بین سرمایه اجتماعی و پیامدهای مختلف بهداشتی ، از جمله سلامت خود ثبت شده ، سلامت روان و مرگ و میر را نشان می دهد (Ehsan and De Silva ، 2015 ؛ Kim et al. ، 2008 ؛ Rodgers et al. ، 2019). همچنین ، سرمایه اجتماعی می تواند با توجه به دو فرضیه مخالف ، ارتباط بین وضعیت اقتصادی اقتصادی (SES) و سلامت را تحت تأثیر قرار دهد (Uphoff et al. ، 2013)."فرضیه اثر بافر" نشان می دهد که با افزایش سرمایه اجتماعی ، شکاف سلامت بین افراد زیاد SES و افراد کم SES باریک خواهد شد ، در حالی که "فرضیه اثر وابستگی" نشان می دهد که این شکاف سلامتی بین افراد زیاد SES و افراد کم SES گسترش می یابدبا افزایش سرمایه اجتماعی (Uphoff و همکاران ، 2013).

علاوه بر این ، محلات می توانند از طریق سرمایه اجتماعی محله بر سلامت ساکنان تأثیر بگذارند. اول ، محله ها می توانند زمینه های اجتماعی باشند که سرمایه اجتماعی بر سلامت ساکنان تأثیر می گذارد. مطالعات نشان داد که سرمایه اجتماعی در سطح محله با پیامدهای مختلف بهداشتی ساکنان ، از جمله سلامت خود ثبت شده ، سلامت روان و چاقی همراه است (Carpiano ، 2007 ؛ Carrillo-vlvarez et al. ، 2019 ؛ Mohnen et al. ، 2011 ؛ Staffordو همکاران ، 2008 ؛ Tomita and Bus ، 2013). از لحاظ تئوریکی ، این مطالعات سرمایه اجتماعی محله را برای تأثیر زمینه ای بر سلامت افراد در نظر می گرفتند. از نظر روش شناختی ، این مطالعات سرمایه اجتماعی اعضای محله (محدود به سرمایه اجتماعی منحصراً از محله های آنها) برای به دست آوردن و سرمایه های اجتماعی در سطح محله و پروکسی جمع آوری شده است.

علاوه بر این، محله ها می توانند منبع سرمایه اجتماعی ساکنان باشند، زیرا در داخل یک محله، مردم ارتباطات اجتماعی با همسایگان برقرار می کنند، در فعالیت های محله مشارکت می کنند، اعتماد به همسایگان ایجاد می کنند و به یکدیگر کمک می کنند (کمپبل و لی، 1992; ولکر و همکاران، 2006). در این پرتو، از لحاظ نظری، سرمایه اجتماعی محله ای در سطح فردی بر سلامت تأثیر می گذارد. از نظر روش شناختی، سرمایه اجتماعی محله در این معنا در سطح فردی با منابع ساکنان منحصراً از محله های مسکونی سنجیده می شود. در برخی از مطالعات، این رویکرد مفهوم سازی و عملیاتی سازی سرمایه اجتماعی محله، سرمایه اجتماعی محله محور (هوگربروگ و برگر، 2018؛ جیانگ و همکاران، 2020) یا سرمایه اجتماعی محله در سطح فردی (Nieuwenhuis، 2020) نامیده شد. به دنبال این رویکرد در سطح فردی، مطالعات ارتباط سرمایه اجتماعی محله را با سلامت، عملکرد شناختی و رضایت از زندگی نشان دادند (هوگربروگ و برگر، 2018؛ جیانگ و همکاران، 2020؛ نیوونهویس، 2020؛ نواک و همکاران، 2015؛ بویس و همکاران. همکاران، 2008).

با این وجود، اهمیت سرمایه اجتماعی محله برای سلامت ممکن است بین مناطق روستایی و شهری متفاوت باشد، با توجه به بحث کلاسیک "جامعه از دست رفته" در مقابل "جامعه نجات یافته". بر اساس استدلال "جامعه از دست رفته"، نهادهای بوروکراتیک با صنعتی شدن و شهرنشینی بسیاری از فعالیت های محله اولیه را در اختیار می گیرند. همچنین، یک جامعه صنعتی و شهری بیشتر، تحرک نیروی کار را افزایش می دهد و دسترسی به تماس اجتماعی را گسترش می دهد و فرصت های بیشتری را برای مشارکت در فعالیت ها و روابط اجتماعی خارج از محله های مسکونی خود برای افراد فراهم می کند (Guest و Wierzbicki، 1999؛ Wellman و Leighton، 1979؛ Zhang et. همکاران، 2015). افزایش تحرک جمعیت نیز تمایل دارد غریبه ها را دور هم جمع کند و همبستگی اجتماعی در محله ها را از بین ببرد (وانگ و همکاران، 2018؛ ژانگ و همکاران، 2015). از این رو، استدلال "جامعه از دست رفته" ادعا می کند که در طول شهرنشینی، پیوندهای اولیه و همبستگی های جمعی در محله ها کاهش می یابد. مردم ممکن است منابع و حمایت بیشتری را در خارج از محله های مسکونی خود دریافت کنند و کمتر بر سرمایه اجتماعی محله تکیه کنند (اوری، 2012). بنابراین، می توان این فرض را مطرح کرد که سرمایه اجتماعی محله برای سلامت ساکنان شهری نسبت به سلامت ساکنان روستایی اهمیت کمتری دارد.

برعکس ، استدلال "جامعه ذخیره شده" ادعا می کند که چنین همبستگی های جمعی همچنان ادامه خواهد داشت ، و محلات همچنان منابع مهم حمایت و جامعه پذیری در واسطه و مقابله با مؤسسات بوروکراتیک در طول شهرنشینی هستند (کلر ، 1968 ؛ ولمن ، 1979 ؛ ولمن و لایتون ، 1979). به عنوان مثال ، در سوئد که میزان شهرنشینی بیش از 80 ٪ از دهه 1980 تا اوایل دهه 1990 بود ، محله ها به عنوان منبع پیوندهای "ضعیف" (به عنوان مثال ، تماس های روزمره بی تکلف) مهم بودند اما روابط "قوی" (به عنوان مثال ، دوستان نزدیک ") (هنینگ و لیبرگ ، 1996). در هلند ، همسایگان بیشتر به یکدیگر کمک می کردند و از سال 2000 اعتماد بیشتری به یکدیگر داشتند (Mollenhorst ، 2015 ؛ Mollenhorst et al. ، 2009). استدلال می شود که محلات شهری می توانند به موازات افزایش ارتباطات اجتماعی در خارج از محلات مهم باشند و همچنان احساس راحتی و امنیت را فراهم کنند (فارست و کیرنس ، 2001). بنابراین می توان فرض کرد که سرمایه اجتماعی محله برای سلامت ساکنان روستایی و شهری به همان اندازه مهم است.

مطالعات تفاوت روستایی-شهری در ارتباط سرمایه اجتماعی در سطح محله را با سلامت مقایسه کرد (محسن و همکاران ، 2011). با این حال ، هیچ مطالعه ای به طور خاص تفاوت روستایی-شهری در ارتباط سرمایه اجتماعی محله در سطح فردی را با سلامت مقایسه نکرد. همچنین ، اگرچه مطالعات نشان می دهد که هر دو اثر بافر و وابستگی سرمایه اجتماعی بر نابرابری های اقتصادی و اقتصادی در سلامت ، آنها عمدتاً SES را بر اساس درآمد ، شغل و/یا آموزش اندازه گیری می کنند (Uphoff et al. ، 2013). فقط چند مطالعه تأثیر تعامل بین سرمایه اجتماعی و فقر بر سلامت را مورد بررسی قرار داده است (Dahl and Malmberg-Heimonen ، 2010 ؛ Sun et al. ، 2009) و در صورت وجود ، به طور خاص سرمایه اجتماعی محله را مورد مطالعه قرار داده است.

از این رو ، در این مطالعه ، مفهوم سازی سرمایه اجتماعی محله به عنوان سرمایه اجتماعی محله در سطح فردی ، ما به ترتیب در چین روستایی و شهری ، به ترتیب ، ارتباط سرمایه اجتماعی محله با سلامت و تأثیر تعامل بین سرمایه اجتماعی محله و فقر بر سلامت را مورد بررسی قرار دادیم. به طور کلی ، ساکنان چینی شهری مزایایی در درآمد ، آموزش و شغل دارند (Bian and Lu ، 2014 ؛ Tam and Jiang ، 2015 ؛ Wang et al. ، 2011 ؛ Wu ، 2011 ؛ Wu and Treiman ، 2004). منابع بهداشت و درمان چین نیز با محوریت شهری است (لیو و همکاران ، 2016 ؛ روتن ، 2010). به عنوان مثال ، در سال 2018 ، تعداد پزشکان تمرین کننده در چین در هر 1000 نفر 3. 7 نفر بود ، در حالی که در روستای چین فقط 1. 3 در هر 1000 نفر بود (کمیسیون بهداشت ملی جمهوری خلق چین ، 2019). علاوه بر این ، میزان مرگ و میر همه علل و میزان مرگ و میر سرطان ساکنان روستایی بیشتر و سریعتر از ساکنان شهری افزایش یافته است (لیو ، 2019).

در همین حال ، با رشد اقتصادی ، صنعتی شدن ، شهرنشینی و جهانی سازی ، چین با افزایش مهاجرت ، افزایش فردگرایی (Ren and Treiman ، 2015) و فرهنگ ها و ارزش های متنوع تر از روستای چین مشخص می شود. علاوه بر این ، امکانات حمل و نقل شهری چین راحت تر ، کارآمدتر و گسترده تر است و این امر باعث می شود تا ساکنان شهری نسبت به ساکنان روستایی با افراد خارج از محله های خود تماس بگیرند. در نتیجه ، سرمایه اجتماعی محله ممکن است بین چین روستایی و شهری متفاوت باشد.

قطعه قطعه

منبع داده و شرکت کنندگان

داده ها از بررسی عمومی اجتماعی چینی 2012 (CGSS) ، یک پروژه بررسی مقطعی نماینده ملی در چین بود که 18 ساله یا بالاتر از بزرگسالان غیرنظامی را هدف قرار داد. از سال 2010 از طراحی نمونه گیری چند مرحله ای متناسب با اندازه (PPS) استفاده شده است که به تفصیل در وب سایت CGSS توضیح داده شده است (مرکز تحقیقات پیمایشی ملی در دانشگاه Renmin چین ، 2020). CGSS 2012 شامل 11،765 شرکت کننده و 49. 46 ٪ از آنها برای پاسخ به یک اجتماعی انتخاب شدند

مقایسه توصیفی بین ساکنان روستایی و شهری

یافتههای اصلی

به دانش ما ، این اولین مطالعه ای است که تفاوت روستایی-شهری در انجمن های سرمایه اجتماعی محله در سطح فردی را با سلامت و تأثیر تعامل بین سرمایه اجتماعی محله در سطح فردی و تأمین درآمد در سلامت در چین بررسی کرده است. ما دریافتیم که ساکنان روستایی کمتر سالم هستند. محله ها به عنوان جوامع تمایل به "گم شدن" با شهرنشینی دارند ، که با یک سرمایه اجتماعی به طور کلی محله در مناطق شهری نسبت به مناطق روستایی مشخص می شود.

نتیجه

در میان شاخص های سرمایه اجتماعی محله ، انسجام اجتماعی درک شده در محله از سلامت ساکنان روستایی و شهری بهره مند شد. با این حال ، اندازه شبکه محله به ویژه از سلامت ساکنان روستایی سود می برد و ممکن است شکاف سلامت بین درآمد روستایی و فقیر روستایی غیر درآمد را کاهش دهد. مداخلات را می توان برای مقابله با چالش شهرنشینی به انسجام اجتماعی محله طراحی کرد زیرا انسجام اجتماعی محله شهری ساکنان شهری پایین تر از روستایی بود

منابع مالی

هیچ بودجه ای برای این مطالعه وجود ندارد.

کمک های نویسندگان

YH مسئول بررسی ادبیات ، طراحی مطالعه ، تجزیه و تحلیل داده ها ، تفسیر داده ها و تهیه نسخه خطی بود. RY-NC بر کل مطالعه نظارت داشت و مسئول بررسی ادبیات ، طراحی مطالعه ، تفسیر داده ها و نوشتن نسخه خطی بود.

اعلام علاقه رقیب

سپاسگزاریها

ما می خواهیم از مرکز تحقیقات ملی نظرسنجی در دانشگاه Renmin چین برای جمع آوری و انتشار داده ها تصدیق کنیم.