دریای سرخ (باب الماندب به کانال سوئز)

دریای سرخ با اتصال به کانال سوئز ، یکی از شلوغ ترین خطوط حمل و نقل در جهان است و جایگزینی برای مسیر اطراف کیپ امید خوب ارائه می دهد. این یک کانال اساسی است که برای حفظ ثبات سیاسی و اقتصادی بسیاری از کشورها بسیار مهم است.

دریای سرخ از اهمیت استراتژیک عظیمی برخوردار است که بین قاره های آسیا و آفریقا قرار دارد و خاورمیانه و خاور دور و همچنین اروپا و آسیا را از هم جدا می کند.

موقعیت ژئوپلیتیکی دریای سرخ از اهمیت زیادی برخوردار است زیرا این یک مرز طبیعی بین سواحل شرقی آفریقا و سواحل غربی شبه جزیره عربستان و یک مسیر حیاتی برای حمل و نقل غیرمسلح نفت از طریق باب المندب در جنوب به سوئز است. کانال در شمال. تا زمانی که نفت منبع اصلی انرژی برای جهان باشد ، این خط حمل و نقل یک کانال حیاتی برای حمل و نقل خود از خلیج فارس خواهد بود.

از نظر نظامی ، این یک مسیر ناوبری حیاتی بین ملل و پایگاه های جهانی آنها است و به همین ترتیب ، به یک تئاتر برای جایی که درگیری و رقابت منطقه ای در آن بازی می کند ، تبدیل شده است.

دریای سرخ در نتیجه ذخایر بزرگ نفت در سراسر منطقه و منابع فلزی گرانبها از اهمیت اقتصادی برخوردار است. به استثنای عربستان سعودی ، که برنامه های گسترده اکتشافی روبروی ساحل آن را سفارش داد ، هیچ یک از کشورهای ساحلی دیگر ، تا همین اواخر ، پتانسیل سپرده های معدنی را مورد بررسی قرار نداده بودند. پس از آن ، مقادیر زیادی از روی ، مس ، نقره ، طلا و عناصر مانند کادمیوم ، کبالت و هیدروکربن ها در اعماق جدا شده دریای سرخ کشف شده است.

امنیت منطقه ای در دریای سرخ - چرا کانال سوئز برای حمل و نقل بین المللی بسیار مهم است؟

درگیری عرب و اسرائیل

ناوبری رایگان از طریق دریای سرخ برای تجارت و ارتباط اسرائیل با آسیا و آفریقا بسیار مهم است. بنیانگذاران اسرائیل اصرار داشتند که از جمله صحرای جنوبی نگو و خروجی آن خلیج عقبه در کشور پیش بینی شده یهود باشد. کلید سیاست اسرائیل دسترسی به دریای سرخ به عنوان جایگزینی برای کانال بود که می تواند توسط کشورهای خصمانه عرب برای آنها بسته شود.

در مارس سال 1949 اسرائیل روستای اردن ام راشرا را در سواحل خلیج عقبه اشغال کرد. این شرایط آتش بس اسرائیل و کشورهای عربی را نقض کرد اما یک اقدام ضروری برای تأمین جایگاه در سواحل دریای سرخ بود. UM RASHRASH اکنون یک ذخیره طبیعی ، نیروی دریایی و هوایی در دریای سرخ ، ایلات است. در اوایل دهه 1950 اسرائیل تلاش کرد تا حق عبور از کانال سوئز را ادعا کند اما این توسط مصر رد شد. مصر سپس یک قدم جلوتر رفت و شروع به رد حمل و نقل اسرائیل کرد ، تمام کالاها و کالاهای تولید شده توسط اسرائیلی و کالاهایی که برای اسرائیل تعیین شده بودند حتی اگر توسط کشتی های غیر اسرائیلی حمل شوند.

● جنگ اسرائیل و مصر در سال 1967 باعث بسته شدن هر دو Tiran و Canal Suez شد.● مبارزان فلسطینی از جزیره پریم به تانکر دریای مرجانی اسرائیلی حمله می کنند.● نیروهای مصری کانال سوئز را به سمت ساحل شرقی عبور داده و خط نوار LEV را در روند آزادسازی سرزمین اشغال شده مصر نابود کردند. نیروی دریایی مصر سپس کنترل ورودی جنوبی به دریای سرخ در باب الساندب را به دست گرفت.

منافع ایالات متحده در دریای سرخ

به عنوان مسیری برای ادویه ها قبل از تبدیل شدن به شریان برای نفت خام ، دریای سرخ قرن ها اهمیت استراتژیک برای غرب را در اختیار داشته است. افول نگه داشتن استعمار اروپا در منطقه باعث ایجاد خلاء فرصتی برای سایر بازیکنان بین المللی برای افزایش نفوذ آنها شد. از سال 1968 ، ایالات متحده پس از آنكه از منطقه خلیج فارس و عدن خارج شد ، فضای باقی مانده انگلیس را اشغال كرد. به عنوان یک آبراه که دسترسی به کشورهای کلیدی خاورمیانه و یک خط ساحلی را که با کشورهای شوخی کننده پوشیده شده است ، رویکردهای جنوبی به سرعت از اهمیت استراتژیک ایالات متحده برخوردار شد.

ایالات متحده بستگی به نفت خلیج فارس دارد که از طریق دریای سرخ به نیروگاه ها ، خانه های خود منتقل می شود و اقتصاد آنها را حفظ می کند. هدف اصلی منطقه ای ارتش آمریكا در منطقه ، اطمینان از حمل و نقل بی وقفه نفت به كشورهای غربی و تأمین امنیت به شركتهای نفتی آمریكا كه در منطقه فعالیت می كنند. از این نظر ، این یک مرکز کنترل و فرماندهی جهانی برای جریان نفت خام به اروپا و فراتر از آن است.

اهمیت دریای سرخ در محل تجهیزات و پایگاههای نظامی ایالات متحده در سراسر اقیانوس هند ، خلیج فارس و دریای سرخ به طور خاص برای محافظت از منافع ایالات متحده در منطقه و حمایت از ناوبری رایگان در دریای سرخ در زمان صلح و جنگ منعکس شده است. واد

حضور ایالات متحده در این منطقه همچنین یک اقدام متقابل برای منافع روسیه در منطقه است. از اواخر دهه 1960 ، ایالات متحده سعی در ایجاد اتحادهای سیاسی و نظامی با بازیکنان منطقه ای داشته و از ترس از تأثیر روسیه در منطقه مشوق های اقتصادی و مالی ارائه داده است. در دهه 1970 ، ایالات متحده امکانات نظامی را برای هر دو کنیا و سومالی فراهم کرد تا بدون نیاز به متعهد به مقابله ، با استراتژی اتحاد جماهیر شوروی در منطقه مقابله کنند.

بسیاری از ایالت هایی که نیروهای آمریکایی در آن واقع شده اند آگاه هستند که حضور ایالات متحده بهترین تضمین آنها در برابر اقدامات خصمانه سایر بازیکنان منطقه است. این به عنوان ضامن نهایی امنیت اسرائیل ، از روابط خود با اسرائیل واقعی نیست. ناوبری رایگان دریای سرخ از طریق تنگه باب الماندب برای اسرائیل به عنوان مسیری برای دستیابی به کالاهای خود به بازار آفریقا و آسیا ضروری است.

روسیه و دریای سرخ

هنگامی که استعمار انگلیس در آفریقا و آسیا از بین رفت ، روسیه آن را فرصتی برای اعمال و تحکیم نفوذ در منطقه دانست. این یک منطقه مهم برای آنها به عنوان مسیر دریای جنوبی آنها و کوتاهترین خط برقراری ارتباط بین بنادر اروپایی آن در دریای سیاه و اقیانوس هند است. سوئز مسیری سریع و کارآمد برای روسیه برای حمایت از دارایی های نظامی خود در منطقه است. در طول جنگ سرد ، روسها همچنین فهمیدند که می توان از مناطق شمالی اقیانوس هند توسط ایالات متحده برای استقرار بالقوه زیردریایی ها و سیستم های سلاح که روسیه را هدف قرار داد ، استفاده کرد ، این امر آنها را مجبور به تقویت نفوذ خود در منطقه با ایجاد مشارکتها بلکه با حمایت از رادیکال کرد. رژیم ها و جنبش های انقلابی ، ضدیت استراتژی ایالات متحده. به عنوان مثال حمایت از رژیم هیل مریم در اتیوپی که در نهایت منجر به موفقیت نظامی آن در سومالی و اریتره در سال 1978 شد.

از نظر اقتصاد ، دسترسی به دریای سرخ برای روسیه ضروری است زیرا تنها پیوند دریایی در طول سال بین اروپا و روسیه خاور دور است. این یک مسیر حیاتی تجارت ، حمل و نقل و دسترسی به ماهیگیری است ، بر خلاف ایالات متحده ، آنها کمتر به مسیر پاسخگویی به نیازهای نفتی کشور خود وابسته هستند.

کشورهای عربی و دریای سرخ

دریای سرخ مرکز جهان عرب هم از نظر ملی و هم از نظر جغرافیایی است.

کشورهای عربی از دریای سرخ به عنوان ابزاری برای اعمال نفوذ و فشار بر سایر بازیکنان منطقه استفاده می کنند. این یک مسیر تجاری بزرگ برای کشورهای ساحلی خود به ویژه سودان ، اتیوپی ، اردن و اسرائیل است ، همچنین اصلی ترین و تنها خروجی دریا برای اردن ، جیبوتی و سودان است. با توجه به اینکه دریای سرخ به عنوان اصلی ترین مسیر صادرات برای نفت عربستان ، با 93-100 ٪ از کل صادرات برخی از کشورهای عربی نیز برای اقتصاد آنها بسیار مهم است.

جزایر غیر مسکونی دریای سرخ

جزیره تیران و یوتوات جزایر در مرزهای عربستان سعودی است که قبلاً توسط مصر اداره می شدند اما در کنار سانافیر در سال 2017 به طور رسمی به عربستان سعودی واگذار شده اند. این جزایر در ورودی تنگه های تیران واقع شده اند ، که دریای سرخ را به خلیج آکابا وصل می کندوادتنگه های تیران تنها دسترسی اسرائیل از خلیج عقبه به دریای سرخ است. جزیره تیران در این منطقه از اهمیت استراتژیک برخوردار است ، زیرا باریکترین بخش تنگه های تیران را تشکیل می دهد ، که یک گذرگاه دریایی مهم به بنادر اصلی عقبه در اردن و الات در اسرائیل است. این جزیره فقط توسط پرسنل نظامی مصر و نیروی چند ملیتی و ناظران (MFO) سکونت دارد.

اخیراً چه حملات دریای سرخ اتفاق افتاده است؟

25 نوامبر - مدیر کشتی در حمله ای که توسط عربستان سعودی تأیید شد ، یک انفجار به یک تانکر با مدیریت یونانی در یک ترمینال عربستان سعودی در دریای سرخ درست در شمال مرز یمنی آسیب رساند.

23 نوامبر - سخنگوی ارتش حوثی گفت: نیروهای حوثی های یمنی یک موشک را شلیک کردند که به یک ایستگاه توزیع شرکت نفت سعودی آرامکو در جده حمله کرد.

14 نوامبر-ائتلاف به رهبری سعودی در یمن گفت که این هواپیمای بدون سرنشین انفجاری را که توسط حوثی های هماهنگ ایران به سمت پادشاهی راه اندازی شده است ، رهگیری کرده است.

13 نوامبر - وزارت انرژی عربستان سعودی گفت که با آتش سوزی محدودی که در نزدیکی یک سکوی شناور متعلق به ترمینال محصولات نفتی جازان رخ داده است ، برخورد کرد.

13 ژوئیه - سخنگوی ارتش حوثی گفت: نیروهای حوثی های یمنی به یک مرکز نفتی بزرگ در شهر عربستان سعودی عربستان جیزان در حملات هواپیماهای بدون سرنشین و موشکی برخورد کردند.

4 مارس - ائتلاف به رهبری سعودی گفت که حمله به یک تانکر نفتی در ساحل یمن در دریای عرب را خنثی کرده است.

رویدادهای امنیتی - 12 ماه

خطر واقعی برای حمل و نقل امنیت در خلیج عدن چیست؟

این که آیا توضیح وقایع جاری در خلیج عدن ناشی از قاچاق انسان ، تأثیر تروریسم دریایی است ، گزارش بیش از حد رویکردهایی که با احتیاط به عنوان مشکوک یا در برابر همه نشانه ها شناخته می شوند ، تجدید حیات در خلیج عدن دزدی دریایی ، محتاطانه است که محتاطانه استتجزیه و تحلیل کامل و کامل از وقایع انجام می شود. ایجاد روایتی که توضیح می دهد وقایع امنیتی دریایی در خلیج عدن تاکنون در سال 2020 پیچیده است اما ممکن است نتیجه گیری جسورانه و بالقوه ناراحت کننده داشته باشد.

با حدود 33،000 ترانزیت سالانه از طریق خلیج عدن و اکثریت قریب به اتفاق گزارش حادثه بسیار کم به بیش از گزارش های مربوط به ترافیک دریایی نامنظم ، مشخص است که ادعای دزدی دریایی ، حداقل به شکل سنتی خود ، حداقل ،دیگر مهمترین خطر برای حمل و نقل در اقیانوس هند باقی مانده است. علاوه بر این ، داده های فعلی ، در مقایسه با سال 2019 و ارائه زمینه ، نشان می دهد که با وجود افزایش حجم گزارش دهی ، افزایش مربوط به مشخصات ریسک به منطقه مشاهده نشده است.

ضروری است که شرکت ها به تجزیه و تحلیل ریسک مستقل و بی طرف دسترسی داشته باشند که از آنها برای درک و کاهش ریسک به روشی مقرون به صرفه و پایدار پشتیبانی می کند ، ضمن اطمینان از ایمنی خدمه. با افزایش حجم فزاینده ای از شرکت ها که به دنبال کاهش وابستگی خود به مدل AST هستند ، هم در نتیجه کاهش ریسک و هم فشارهای یک محیط تجاری پس از Covid-19 ، به طور فزاینده ای ضروری است که شرکت ها به تجزیه و تحلیل مستقل دسترسی پیدا کنند کهاز طریق روایات مبتنی بر رسانه های ساده که باعث ایجاد بیش از حد در کاهش مجازات تجاری می شوند ، کاهش می یابد. با خطر ابتلا به کشتی ها پویاتر و کمتر از هر زمان دیگری در تاریخ ، مسئله ایمنی خدمه هرگز مهمتر نبوده است.