"یهودیان و سایر خارجی ها": منچستر و نجات قربانیان فاشیسم اروپایی ، 1933-1940

"یهودیان و سایر خارجی ها": منچستر و نجات قربانیان فاشیسم اروپایی ، 1933-1940 بیل ویلیامز منچستر ، انتشارات دانشگاه منچستر ، 2011 ، ISBN: 9780719085499 ؛496pp. ؛قیمت: 95. 00 پوند

دکتر جنیفر کریگ نورتون ، بررسی "یهودیان و سایر بیگانگان": منچستر و نجات قربانیان فاشیسم اروپایی ، 1933-1940 ، (بررسی شماره 1217) https://reviews. history. ac. uk/review/1217 تاریخ دسترسی: 5 ژانویه ، 2023

نقش انگلیس در بحران پناهندگان ایجاد شده توسط ظهور فاشیسم از بسیاری از زوایا مورد بررسی قرار گرفته است ، و نه همیشه انتقادی. آثار اولیه چیزی بیش از انسان دوستانه انگلیس انجام دادند و موفقیت های پناهندگان را جشن گرفتند. اخیراً ، سیاست های دولت و پاسخ های انگلیسی و یهودی ارزیابی های ظریف تری دریافت کرده اند ، و بحث و گفتگو پر جنب و جوش در مورد میزان بزرگ انگلیس نسبت به پناهندگان یهودی انجام شده است.

در این زمینه ، جلد جدید بیل ویلیام ، "یهودیان و سایر بیگانگان": منچستر و نجات قربانیان فاشیسم اروپایی ، 1933-1933 ، یک رویکرد منحصر به فرد و اصلی را برای این موضوع نشان می دهد. از یک جنبه ، در بررسی بحران پناهندگان دهه 1930 از پیشینیان خود گسترده تر است. ویلیامز توجه خود را به پاسخ های آنگلو و یهودی محدود نمی کند ، اما شبکه خود را به طور گسترده ای می اندازد و در میان دیگران ، کوکر ، کاتولیک ، حزب کمونیست و حتی تلاش های روتاری به نمایندگی از پناهندگان قرار می گیرد. به همین ترتیب ، او تمرکز خود را برای شامل قربانیان غیر یهودی فاشیسم ، فصول به گرفتاری کودکان باسک و پناهندگان سیاسی گسترش می دهد. به طور متناقض ، این کتاب همچنین نسبت به آثار قبلی در این زمینه متمرکزتر است ، زیرا این یک مطالعه ملی نیست ، بلکه یک شرح حال پاسخ یک شهر به پناهندگان از فاشیسم است. در اینجا اصالت رویکرد ویلیامز نهفته است ، زیرا هیچ مطالعه قبلی پاسخ های یک محل واحد به بحران پناهندگان دهه 1930 را ثبت و سنتز نکرده است.

تنها پنج سال پس از پایان جنگ جهانی دوم ، اولین مطالعات پاسخ انگلیس به بحران پناهندگان دهه 1930 و 1940 ظاهر شد. کتابهایی مانند شهروندان جدید انگلیس: داستان پناهندگان از آلمان و اتریش (1) و نورمن بنتویچ آنها پناهگاه پیدا کردند (2) انگلیس را به خاطر تلاش های بشردوستانه خود در نجات پناهندگان و تجلیل از جذب پناهندگان و موفقیت به انگلیس تبریک گفت. تا دهه 1980 با افتتاح منابع و بایگانی های جدید ، محققان شروع به چشم انداز انتقادی به پاسخ های دولت و شهروندان کردند. نویسندگان برجسته تلاش کردند تا روایت بشردوستانه انگلیس را از بین ببرد و نشان دهنده عدم کفایت سیاست های مهاجرت دولت باشد. این ضد روایت همچنین پاسخ نخبگان آنگلو و یهودی را به عنوان ترسو و علاقه مند به عدم فشار در سیاست مهاجرت سخاوتمندانه تر از اداره خانه به تصویر می کشد. معاینات اخیر در مورد تجربیات پناهندگان ، خود را به عنوان پناهندگی از عدم تحمل و آزار و اذیت ، خود تصویر خود را زیر سوال برده است. جای تعجب نیست که این نوبت تجدید نظر گرایانه از ادعاهایی که هم برای دولت و هم برای دولت و هم آنگلو-یهودی دفاع می کنند ، دعوت کرده است.

بیل ویلیامز در مقدمه کوتاه خود ، این بحث گسترده را تصدیق می کند و فرمان خود را از شرایط خود نشان می دهد. در یک بحث مختصر اما قانع کننده ، وی خاطرنشان می کند که چگونه نجات پناهندگان در انگلیس به راحتی به عنوان جاری شدن از سنت لیبرال تلقی شده است و تجربه پناهندگان به عنوان روایتی از قدردانی قاب بندی شده است. با این حال ، وی اظهار می دارد که حجم فعلی وی فقط می تواند "میزان سیاست انگلیس نسبت به پناهندگان را به مردم و نهادها در یک شهر خاص فیلتر کند و نحوه تقویت شرایط محلی (یا ، کمتر از این ، پیام های آن)"(ص 7). در حالی که ممکن است کسی آرزو داشته باشد که ویلیامز به صراحت تر با چنین روایات غالب مخالفت کند ، هدف متوسط او در فصل های بعدی تحسین برانگیز است.

از ضرورت ، هر حجمی که با پناهندگان فاشیسم اروپایی سروکار داشته باشد ، در درجه اول مربوط به قربانیان یهودی آن خواهد بود ، و همانطور که از عنوان در این عنوان نشان می دهد ، این مورد در اینجا است. فقط سه مورد از 23 فصل آن پاسخ به قربانیان غیر یهودی فاشیسم ، هرچند که فصل کودکان باسک ، در 44 صفحه ، طولانی ترین مورد در کل کتاب است. این فصل به تنهایی در ساختار و محتوا قرار دارد و به عنوان نمونه ای از ویلیامز در بهترین حالت خود عمل می کند. همچنین در صورت انتخاب او برای اتمام همان رویکرد به طور مداوم در طول کتاب ، این نگاه اجمالی به آنچه که او ممکن است به دست آورد ، ارائه می دهد.

یک مقدمه مختصر در مورد این موضوع ، بحران را متناسب می کند ، و در اینجا ویلیامز به طرز ماهرانه ای واکنش منچستر را نسبت به گرفتاری کودکان باسک به گفتگوی ملی بزرگتر و مفاهیم آن از سنت بشردوستانه انگلیس می بافت. این فصل به بخش ها تقسیم می شود ، که اولین مورد از آنها بیشتر نمایش داده می شود. مواردی که دنبال می شوند ، پاسخ های منطقه منچستر به بحران باسک را تجزیه و تحلیل می کنند و این واکنش ها را در یک چارچوب ملی ذکر می کنند. بخش آخر ، "یهودیان و باس" به طرز ماهرانه ای پاسخ های دو گروه قربانی را که تجربیات آنها در این کتاب به تفصیل شرح داده شده است ، جمع می کند.

نتیجه گیری ویلیامز این است که کودکان باسک از یک واکنش گسترده مدنی ، اعم از اخلاقی و مالی برخوردار بودند ، که هیچ معادل آن در مورد پناهندگان یهودی وجود نداشت (ص . 129). این تا حدودی توضیح داده شده است ، ویلیامز ادعا می کند ، زیرا (برخلاف بیشتر پناهندگان یهودی در آن زمان) این قربانیان کودکان طبقه کارگر "بی گناه" بودند که با کلیشه ها و تعصبات از نوع که همراه با پناهندگان یهودی بزرگسالان بودند ، بدون توجه به آنها رسیدند. وی همچنین نشان می دهد که حتی در اواخر تاریخ ، عصیان گسترده برای آلمان نازی هنوز در انگلیس به سر نمی برد. در این بخش جزئیات حیرت انگیز از گردشگری طبقه متوسط منچستر در آلمان نازی در سال 1937 و همچنین گروه های جوانان هیتلر دعوت شده اند تا انگلیس را به تور برسانند و فرصت های عمومی را در منچستر برای دفاع از عزل رژیم از کارکنان یهودی از دانشگاه های آلمان به دست آوردند.

ضدیت ، یکی از گروه هایی که کمترین درگیر نجات کودکان باسک بود که نویسنده ادعا می کند ، کمونیست های منچستر بودند. ترجیح حزب کمونیست انگلیس ، در ارزیابی ویلیامز ، برای "تبلیغات بر سر عمل" بود و آنها "بیش از ناظران مفصل و دلسوز" در طول دوره ورود پناهندگان در دهه 1930 نبودند (ص 131 2)واداین حتی در مورد پناهندگان حزب کمونیست آلمان ، KPD ، که ورود وی از طریق چکسلواکی تا حد زیادی توسط کوکرها کمک می کرد ، صادق بود. تأسیس شاخه ای از KPD در منچستر موضوع یکی از فصل های جذاب در این جلد است. فعالیت های بسیار پنهانی آنها یکی از معدود نمونه های یک گروه پناهنده را با موفقیت سازماندهی می کند تا بتواند فرار قربانیان خود را انجام دهد.

با این حال ، روشن کردن تجربیات و پاسخ به این گروه های پناهنده بسیار کمتر شناخته شده ، تنها بخش کوچکی از کل مطالعه را تشکیل می دهد. بیشتر فصل ها به طور واضح به قربانیان یهودی فاشیسم اختصاص دارند. با این حال ، حتی در اینجا ، ویلیامز زمینه جدیدی را پوشش می دهد. وی علاوه بر تشریح فعالیت های نجات گروههای شناخته شده بهتر مانند کوکرها ، وی همچنین در مورد اقدامات سایر جوامع مسیحی منچستر از جمله کاتولیک ها و لوترها ، تجارت و جوامع دانشگاهی شهر و گروه های مدنی مانند روتاریان بررسی می کند. تصمیم وی برای تمرکز بر روی یک کلانشهر واحد ، نویسنده را قادر می سازد تا تلاش های بشردوستانه و بشردوستانه طیف وسیعی از سازمان ها و افرادی را که تلاش های آنها قبلاً هرگز به این روش مزمن نشده است ، مورد توجه عموم قرار دهد.

در هر یک از این فصل ها ، از نظر طول از چند تا 30 یا بیشتر صفحه ، ویلیامز خواننده را با چهره های پیشرو معرفی می کند ، یک تاریخچه مختصر در زمینه تاریخ را ارائه می دهد و دامنه تلاش های نجات را توصیف می کند. به عنوان مثال ، ما می آموزیم که دانشگاه منچستر بین سالهای 1933 تا 1942 33 پست علمی موقت را به دانشمندان پناهندگان یهودی ارائه داد و شورای توسعه صنعتی لنکشایر در جذب چندین صنعتگر پناهنده و تخصص آلمانی آنها به این منطقه مؤثر بود. این همچنین بدون شک اولین مطالعه در این زمینه برای مستند کردن تلاش های امدادرسانی یک شاخه محلی از Rotary Club Inteational است که یک خوابگاه پناهنده برای پسران یهودی در منچستر تأسیس و حفظ کرده است. با این حال ، این خوابگاه فقط برای چند ماه فعالیت می کرد و در سال 1940 مجبور شد که سرنشینان آن ، یهودیانی که از ظلم نازی ها فرار می کردند ، به عنوان بیگانگان دشمن تحت تأثیر قرار بگیرند.

انجام تلاش های نجات یک محل واحد در زیر میکروسکوپ امکان مطالعه بسیار دقیق تر از اقدامات آنگلو-یهودی را از آنچه قبلاً انجام شده است ، امکان پذیر است. مطالعات اولیه از اختلافات بین یهودیان انگلیس و تأثیر آنها بر نجات یهودیان در معرض خطر اروپایی بازجویی کرده است. با این حال ، بیشتر این موارد تمایل به تمرکز بر نخبگان آنگلو-یهودی ، که به راهروهای قدرت دسترسی داشتند ، و اقدامات آنگلو-یهودی را به نمایندگی از پناهندگان در هم می آمیزند. هیچکدام به طور کامل تلاشهای بسیاری و متنوعی را که توسط یک طبقه متوسط یهودی به خوبی تثبیت شده و غالباً ارتدوکس انجام شده است ، بررسی نکرده اند که در مورد منچستر یک حوزه انتخابیه قابل توجه و فعال بود.

در این زمینه ویلیامز چندین نیکوکار برجسته یهودی را معرفی می کند که سخاوت مالی و معنوی آنها به منچستر کمک کرد تا از یکی از بزرگترین جوامع پناهندگان یهودی در کشور پشتیبانی کند. در خارج از منچستر ، کمتر کسی از مردانی مانند الی فاکس ، آدولف کاسل ، آرتور کرشاو یا خانواده لیوینگستون Southport شنیده می شود که همه آنها خانه ها و املاک را برای ایجاد خوابگاه های پناهنده خریداری یا اهدا کرده اند. او حتی یک فصل را به فعالیت های یک مانکونی منحصر به فرد ، لیونل کاوان ، یک یهودی که به یک کوکر فعال تبدیل شده و برای پناهندگان خستگی ناپذیر کار می کند ، جمع می کند ، جمع می کند ، خانه ها و تضمین ها ، آموزش انگلیسی و سازماندهی یک خوابگاه را اختصاص می دهد.

علاوه بر این ، ویلیامز فصل هایی را به تلاش های نجات جوامع و سازمان های یهودی فردی مانند جماعت عبری Stockport ، الج زنان B'nai Brith و منچستر یشوا اختصاص می دهد ، که همگی در خوابگاه ها و مدارس پناهندگان را پشتیبانی و نگهداری می کردندوادکمیته پناهندگان یهودیان منچستر با هماهنگی بیشتر این تلاش ها ، که کار وی تحت نظارت ناتان لاسکی ، رئیس شورای نماینده یهودیان منچستر برای اکثر دهه 1930 بود و از نزدیک با سازمان های اصلی پناهندگان یهودی در لندن همکاری داشت.

ویلیامز چشم مهمی به تأثیر لاسکی بر فعالیتهای بازپرداخت و امدادرسانی جامعه یهودیان منچستر می کند. او لاسکی را به طور جدی در میان "معوق ، حتی عذرخواهی و مطمئناً محتاط" قرار می دهد (ص 13) نخبگان آنگلو-یهودی که نگرش به نجات یهودیان از اروپا نازی ها با ترس از ایجاد تعادل سخت برنده که تأسیس شده بود ، مطلع شدبین انگلیس یهودی و غیر یهودی با برانگیختن احساس ضد ستیزی در جمعیت. این نگرانی ها باعث شد شورای نماینده حسادت خود را در مورد فعالیت های نجات و امدادرسانی محافظت کند ، و هیچ مجازات یا پشتیبانی رسمی برای تلاش های اولیه در اوایل دهه 1930 توسط افرادی مانند Isidore Apfelbaum و گروه هایی مانند Lodge Women of B'nai Brith ندادوادنگرانی لاسکی از شهرت جمعی توانایی وی در ابراز نگرانی شخصی خود را نسبت به گرفتاری های یهودیان آلمانی ، به طور جدی تلاش های نجات را که ممکن است قبل از سال 1938 انجام شود ، محدود کرد. ویلیامز نتیجه می گیرد که لاسکی به دلیل وفاداری خود به انگلیسی های بزرگتر ، چنان محاصره شده است. اهداف این که پس از شوک Anschluss و Kristallnacht نبود ، او توانست یک دادخواست کامل برای یک سیاست مهاجرت لیبرال تر برای پناهندگان یهودی ارائه دهد.

به همان روشی که ویلیامز توانسته است طیف وسیعی از پاسخ ها را به پناهندگان یهودی مستند کند ، وی در این جلد توانسته است بین بسیاری از پناهندگان که به دنبال پذیرش در انگلستان هستند ، تمایزهای مفصلی تر ایجاد کند. تلاش های منچستر به نمایندگی از دانشگاهیان ، دانشمندان و دانشمندان پناهندگان یهودی ، و فرزندان آورده شده توسط Kindertransports در این جلد به خوبی پوشش داده شده است. پاسخ انگلیس به این گروه ها در مطالعات دیگر به خوبی ثبت شده است ، اما کمتر شناخته شده است ، و همچنین در اینجا مستند شده است ، کودکان پناهنده فوق ارتدوکس ، که توسط دکتر سلیمان شونفلد ، صهیونیست های جوان نجات یافته است ، به انگلستان آورده شده است تا در آماده سازی برای مزرعه برای آماده سازی برای کشاورزمهاجرت به فلسطین ، دانشجویان یشوا ، یهودیان و "پناهندگان جنگ" هلندی - جوانان در سال 1940 به انگلیس آوردند.

چندین فصل در مورد Kindertransports یک محدودیت قابل توجه در پوشش وی را برجسته می کند. فقط تجربه خوابگاه پناهندگان در اینجا مورد کاوش قرار می گیرد و باعث می شود تعداد زیادی از کودکان در خانه های فرزندآوری خصوصی قرار بگیرند. تجربه خوابگاه جهانی نبود ، همانطور که ممکن است در این مطالعه به نظر برسد ، و مسلم است که در بین بیش از 800 کودک که در منطقه منچستر قرار داشتند ، بسیاری در خانه های خصوصی زندگی می کردند.

خوانندگانی که انتظار دارند ویلیامز همه این عناصر متفاوت را در یک روایت روان گره بزند ممکن است ناامید شود. اینها ، برای همه اهداف و اهداف ، فصل های مستقل است. مطمئناً ، چند مانچونی همه جا مانند ناتان لاسکی به طور مکرر ظاهر می شود ، اما هیچ استدلال اصلی و اصلی 23 فصل را به هم نمی پیوندد. اما این لزوماً انتقاد از کتاب نیست. ویلیامز آن را به عنوان بازپرداخت خود برای جمع آوری معما پاسخ گسترده و متنوع منچستر به بحران پناهندگان دهه 1930 درک کرد و این موضوع است که قطعات را به هم وصل می کند. هنگامی که به عنوان مجموعه ای از مقاله ها مشاهده می شود ، مطالعه ویلیامز به زیبایی به عنوان یک کار مرجع عمل می کند ، و ثروت و دامنه مواد در اینجا بیشتر از آن است که هرگونه کسری در انسجام و جریان را تشکیل دهد.

ارتباط طولانی وی با منچستر و تاریخچه آن ، بیل ویلیامز را قادر به مارشال می کند تا مجموعه ای چشمگیر از بایگانی عمومی و منابع خصوصی ، از جمله مصاحبه ها ، تاریخ های شفاهی و خاطرات منتشر نشده را به مارشال برساند. از نظر ساختاری ، تنها ناامیدی شاخص است. حجمی از چنین اطلاعاتی به طرز حیرت انگیزی ، مستحق یک شاخص بسیار جامع تر و کامل تر است ، به خصوص با توجه به این واقعیت که از بسیاری از محققان به عنوان یک کار مرجع استفاده می شود. علاوه بر این ، از آنجا که ویلیامز برای یافتن مراکز پذیرش ، کنیسه ها ، محله های یهودی ، خوابگاه ها و مشاغل از نظر جغرافیایی در منطقه تلاش می کند ، خوانندگان ناآشنا با منچستر و محیط های آن به خوبی با یک نقشه یا دو مورد به خوبی سرو می شدند.

نگرانی جدی تر تردید ویلیامز برای درگیر شدن مستقیم بیشتر با سؤال ملی پاسخ انگلیس به پناهندگان دهه 1930 است. مقدمه مختصر اما ناخوشایند وی در مورد لنزهای قدردانی که از طریق آن تجربه پناهندگان به طور مداوم مشاهده شده است ، انتقاد شدید وی از جذابیت و کنترل لاسکی ، و نتیجه گیری کوتاه وی که برخی مشاهدات تخیلی و تحریک آمیز در مورد انگیزه های گروه های مختلف برای نجاتاشاره به مسیرهایی که ویلیامز می توانست به آن توجه کند ، اگر اینقدر تمایل داشته باشد. نتیجه گیری های گسترده هرگز از این مطالعه به طور قطعی نتیجه نمی گیرد ، اگرچه منطقه منچستر با 8000 پناهنده خود ، ممکن است به طور توجیهی به عنوان یک مطالعه موردی مورد استفاده قرار گیرد که از طریق آن می تواند پاسخ ملی گسترده تری را بررسی کند.

قدرت ویلیامز تسهیلات او در کشتی گیری جزئیات باورنکردنی در تکه های قابل کنترل است ، اما او تا حد زیادی خواننده را ترک می کند تا ذهن خود را تشکیل دهد. تصور یکی در پایان کتاب این است که پاسخ کلی منچستر ترکیبی ناهموار از سخاوت و ترسو بود. از یک طرف ، مانچونیان فردی و گروه های مذهبی ، مدنی و دانشگاهی در منچستر تمایل چشمگیر بشردوستانه را به حمایت مالی ، اخلاقی و جسمی از پناهندگان نشان دادند. از طرف دیگر ، کمبود نسبی پست های دانشگاهی که توسط دانشگاه ارائه می شود ، عدم پاسخ تقریباً کامل گروه های مسیحی به غیر از کوکرها ، زیرکرهای زشت ضد ستیزی در کلوپ دوار و تفاوت رهبری یهود درسالهای قبل از سال 1938 ، همه تصویر را پیچیده می کنند.

ویلیامز با دانش دائره المعارف خود در مورد منچستر ، تاریخ و شخصیت های آن ، از ثروت مطالب خود برای درگیر شدن صریح تر با پاسخ ملی بزرگتر به قربانیان فاشیسم اروپایی استفاده کرده است. با این حال ، تمایز این کار غیرقابل انکار است و استانداردی را برای نوع جدیدی از رویکرد خرد تاریخی به موضوع تعیین می کند.