کتابخانه

روشهای تخصیص تقسیم سود - بخش بهتری از اختیار

مشاور برنامه های واجد شرایط

بیشترین سهم سود/401 (k) حامیان مالی این درک اساسی دارند که مشارکتهای این طرح نباید به نفع صاحبان و سایر شرکت کنندگان بسیار با حقوق نسبت به افراد غیر صاحبان و شرکت کنندگان بدون حقوق متمایز باشد. بسیاری از صاحبان مشاغل این را تفسیر می کنند به این معنی که "من نمی توانم بیشتر از آنچه برای کارمندانم انجام می دهم برای خودم کمک کنم."به معنای کلی ، این درست است. اما به معنای خاص تر ، انعطاف پذیری در روشی وجود دارد که می توان سهم تقسیم سود را به گروه های مختلف یا طبقه بندی کارمندان اختصاص داد. برخی از روشها ، صاحب مشاغل را بهتر می کند تا ضمن حفظ تخصیص مورد نظر برای صاحبان و سایر مدیران ، هزینه تخصیص به افراد غیر صاحبان را کنترل کند.

یک برنامه تقسیم سود یک برنامه مشارکت تعریف شده (DC) است که به اسپانسر طرح (یعنی کارفرما) اجازه می دهد هر سال را انتخاب کند که آیا کمک می کند یا خیر. این انتخاب احتمالاً ناشی از سودآوری سال است و در واقع سالها پیش کارفرمایان فقط می توانند از سود خالص کمک کنند. اما دیگر نیازی به کمک های تقسیم سود از سود خالص نیست و دلایل زیادی وجود دارد که یک کارفرما ممکن است سهم سهم سود را انتخاب کند یا نکند.

در حالی که کارفرما نسبت به کمک به اشتراک سود ، اختیار دارد ، روش تخصیص سهم شرکت کننده در هر برنامه از هر سهم که ساخته شده است باید در سند طرح مشخص شود. روشهای تخصیصی بیشماری از آنچه قابل استفاده است وجود دارد ، اما چهار روش اساسی عبارتند از:

1. نسبت حقوق
2. ادغام (یا اختلاف مجاز)
3. دارای سن و سال
4. مقایسه جدید

پس از مشخص شدن در سند برنامه ، روش تخصیص فقط با اصلاح برنامه یا بازگرداندن قابل تغییر است. همچنین در سند برنامه مشخص شده است که الزامات برای سهم در تخصیص سهم سهم سود برای سال معین است. هنگامی که شرکت کنندگان حق سهمی را برای شرکت در تخصیص سهم تقسیم سود کسب کردند ، آنها همچنین حق روش تخصیصی را بیان می کنند. این بدان معنی است که اگر روش تخصیص از طریق اصلاح برنامه پس از تنها یک شرکت کننده در حال حاضر حق روش تخصیص اصلی را تغییر داده باشد ، تغییر تا سال برنامه بعدی نمی تواند انجام شود ، مگر اینکه این تغییر در تخصیص مساوی یا بیشتر به همه منجر شودواد

تماشای تقاضا: تراز نقدی و 401 (k) طرح برنامه طراحی برنامه طراحی

بیاموزید که چگونه ترکیبی از مانده نقدی و برنامه های 401 (k) می تواند به صاحبان مشاغل کمک کند تا سالانه پس انداز بازنشستگی مالیات را افزایش دهند.

قابل مقایسه به معنای برابر نیست

IRC §401 (الف) (4) اظهار داشت: "اعتماد ایجاد شده یا سازماندهی در ایالات متحده و تشکیل بخشی از جایزه سهام ، بازنشستگی یا برنامه تقسیم سود یک کارفرما برای منافع انحصاری کارمندان خود یا ذینفعان آنها تشکیل می دهداعتماد واجد شرایط تحت این بخش […] اگر سهم یا مزایای ارائه شده در این طرح به نفع کارمندان بسیار جبران شده 1 […] تبعیض قائل نشوند. "

در مورد برنامه DC این بدان معناست که:

1. نرخ تخصیص برای کارمندان بسیار جبران شده (HCES) باید معادل نرخ تخصیص برای کارمندان جبران نشده (NHCE) یا
2. مزایای مربوط به HCE های حاصل از پیش بینی نرخ تخصیص به سن اعلام شده باید معادل چنین مزایایی باشد که برای NHCE در همان سن حاصل می شود.

بعداً می آموزیم که مزایای آینده قابل مقایسه با آینده ممکن است به نرخ تخصیص مساوی امروز ترجمه نشود.

الزامات عدم تبعیض

مقررات مالیاتی فدرال §1. 401 (الف) (4) تجویز می کند که عدم تبعیض با رویکرد بندر ایمن یا یک رویکرد آزمایش گروهی با نرخ معروف به آزمون عمومی نشان داده می شود. ساده ترین روشی که سهم تقسیم سود می تواند نشان دهد عدم تبعیض استفاده از یک رویکرد بندر امن است. یک رویکرد بندر ایمن می تواند مبتنی بر طراحی یا غیر طراحی باشد. یک برنامه بندر ایمن مبتنی بر طراحی برای نشان دادن عدم تبعیض با یک روش یکنواخت برای تخصیص کمک ها طراحی شده است. نمونه هایی از روش های تخصیص یکنواخت 2 عبارتند از:

• درصد یکنواخت دستمزد (همچنین به عنوان نسبت حقوق نیز شناخته می شود)
• مبلغ دلار یکنواخت
• ادغام

یک برنامه بندرگاه ایمن مبتنی بر غیر طراحی واجد شرایط برای یک رویکرد آزمایش مختصر است ، به دلیل طراحی به روشی که کمتر از یک روش تخصیص تهاجمی تبعیض آمیز باشد. تنها روش تخصیص تقسیم سود بندر ایمن مبتنی بر غیر طراحی ، روش امتیاز یکنواخت است.

هنگامی که از یک رویکرد بندر ایمن برای نشان دادن عدم تبعیض استفاده نمی شود ، باید این طرح تحت آزمایش کلی قرار بگیرد. آزمون کلی می تواند بر اساس سهم یا مزایا اعمال شود. آزمایش متقاطع در یک برنامه DC اتفاق می افتد که یک روش تخصیص برای عدم تبعیض بر اساس مزایا در آینده حاصل از تخصیص در حال حاضر آزمایش می شود. نمونه هایی از روش های تخصیص تقسیم سود که باید با رضایت از آزمون عمومی ، عدم تبعیض را نشان دهند ، روشهای مقایسه ای سن و جدید هستند.

برای اهداف این مقاله سفید ، ما روشهای یکنواخت و نقاط یکنواخت را در نظر نمی گیریم زیرا آنها معمولاً در بازار برنامه کوچک تا متوسط استفاده نمی شوند. برای درک چگونگی تأثیر چهار روش اصلی تخصیص بر کارفرما ، یک مطالعه موردی مناسب است. بیایید از سرشماری زیر یک تجارت کوچک استفاده کنیم.

جدول 1: سرشماری نمونه

روش نسبت حقوق

مالک در حال نزدیک شدن به بازنشستگی است و نتوانسته است به طور قابل ملاحظه ای پس انداز کند زیرا هر سکه ای که به دست آورده است برای تأمین بودجه آموزش و عروسی فرزندان خود رفته است ، یا سرمایه گذاری شده است. او دوست دارد یک برنامه تقسیم سود را شروع کند و می خواهد تخصیص سالانه خود را به حداکثر برساند. در سال 2020 ، حداکثر حد اضافی فردی در یک برنامه تقسیم سود 57000 دلار است. طبق روش نسبت حقوق ، تخصیص سال اول به طرح در جدول 2 در زیر نشان داده شده است.

جدول 2: سهم سود نسبت حقوق

تجزیه و تحلیل توسط منینگ و ناپیر

پس از بررسی روش نسبت حقوق ، تخصیص مالک به حداکثر می رسد ، اما همان درصد تخصیص برای همه شرکت کنندگان اعمال می شود. در واقع ، تنها 58 ٪ از کل ویژگی های سهم به مالک. بسیاری از دارندگان نمی خواهند اینقدر برای کارمندان هزینه کنند و تعجب می کنند که آیا می توان هزینه کارمند را ضمن حفظ 57،000 دلار مالکیت کاهش داد.

روش ادغام

برای نزدیک شدن به هدف مالک ، ممکن است استفاده از یک رویکرد ادغام را در نظر بگیرد. همچنین به عنوان نابرابری مجاز ، روش ادغام راهی برای شناخت جبران خسارت بیش از درصد از پایه دستمزد مشمول مالیات (TWB) است. در سال 2020 ، TWB 137،700 دلار است. ادغام یک تخصیص یکنواخت (به عنوان مثال ، بندر ایمن مبتنی بر طراحی) در نظر گرفته می شود زیرا در نظر گرفته می شود که سیستم تأمین اجتماعی از کارمندان که تحت عنوان TWB درآمد کسب می کنند ، حمایت می کند. استفاده از روش ادغام در سرشماری نمونه ما نتایج نشان داده شده در جدول 3 در زیر را به همراه دارد.

جدول 3: تقسیم سود یکپارچه

تجزیه و تحلیل توسط منینگ و ناپیر

در اینجا می بینید که هزینه غیر صاحبان به 34176 دلار کاهش می یابد (از 40،000 دلار با استفاده از نسبت حقوق) ، در حالی که تخصیص مالک 57000 دلار باقی مانده است. با این وجود ، بسیاری از صاحبان مشاغل توجه خواهند کرد که هزینه کارمندان تحت این روش بالا است و درصد سهم کلی نسبت به مالک ایده آل نیست. برای اطلاعات بیشتر در مورد محاسبات خاص مربوط به روش ادغام ، در پایان این مقاله با پیوست مشورت کنید.

تساوی متقابل

به منظور کاهش هزینه غیر مالکیت حتی بیشتر ، ضمن حفظ حداکثر تخصیص برای مالک ، باید از روشهای بندر غیر ایمن استفاده کرد که با گذراندن آزمون کلی که قبلاً ذکر شد ، عدم تبعیض را نشان می دهد. دو روش متداول تخصیص بندر غیر ایمن ، روش های سن و سال و مقایسه جدید است. در میان این دو ، مقایسه جدید به همه گیر ترین تبدیل شده است. از آنجا که تخصیص تحت این روشها یکنواخت نیست ، هر دو روش باید به صورت متقاطع آزمایش شوند. برای گذراندن آزمون کلی با استفاده از آزمایش متقابل ، مزایای آینده پیش بینی شده حاصل از تخصیص امروزی به شرکت کنندگان NHCE باید با مزایای آینده پیش بینی شده حاصل از تخصیص امروزی به شرکت کنندگان HCE قابل مقایسه باشد.

بر اساس مزایا ، آزمون عمومی مانند این کار می کند ... فرض کنید دو شرکت کننده - مالک ، 55 ساله و دستیار وی ، 30 سالگی. اگر سن تست 65 سال باشد ، مالک ده سال طول می کشد در حالی که دستیار 35 سال دارد. اگر با استفاده از همان نرخ بهره و فرضیات مرگ و میر ، صاحب و دستیار در سن 65 سالگی مزایای قابل مقایسه ای دریافت کنند ، تجمع مبلغ مورد نیاز برای پرداخت آن مزایا نیز باید قابل مقایسه باشد. به منظور جمع آوری مبالغ قابل مقایسه در سن 65 سالگی ، با استفاده از همان فرضیات علاقه و مرگ و میر ، تخصیص سالانه برای مالک باید بسیار بزرگتر از نمونه دستیار باشد زیرا مالک فقط ده سال انباشت دارد (در مقابل 35 سال برای 35 سالدستیار)این در واقع این است که شرکت کنندگان مسن تحت برنامه های آزمایش شده به طور معمول به تخصیص بزرگتر از شرکت کنندگان جوان اجازه داده می شوند.

روش سن سنی

طبق روش سنی ، سهم تقسیم سود کارفرما به روشی اختصاص می یابد که هم سن و هم غرامت شرکت کننده را در نظر می گیرد. با استفاده از یکی از جداول مرگ و میر اجباری و نرخ بهره 4 ، امتیازها بر اساس سن به هر شرکت کننده اختصاص می یابد. نسبت امتیازات یک شرکت کننده به کل نقاط همه شرکت کنندگان ، درصد شرکت کننده سهم کلی سهم سود را تعیین می کند. جدول 4 به ما نشان می دهد که روش سن وزن برای سرشماری نمونه ما چگونه کار می کند.

جدول 4: تقسیم سود با وزن سن

تجزیه و تحلیل توسط منینگ و ناپیر

خواننده می تواند ببیند که روش تخصیص وزن سن موفق می شود هزینه غیر صاحبان را از 34176 دلار به 21462 دلار کاهش دهد. همچنین ، تخصیص مالک در سطح 57000 دلار باقی مانده و به 72 ٪ از کل سهم می رسد. با این حال ، یک نتیجه وجود دارد که بیشتر کارفرمایان مایل به جلوگیری از آن هستند. شرکت کننده با عنوان "روحانی" یک استخدام نسبتاً جدید است و نسبت به سایر شرکت کنندگان ارشد کمتری دارد. اما از آنجا که "روحانی" از سایرین پیرتر است ، روش تخصیص به او تخصیص مبلغ دلار می دهد که بسیار بزرگتر از "دستیار" است. علاوه بر این ، "روحانی" درصد بالاتری از تخصیص حقوق را نسبت به هر کس در سرشماری دریافت می کند.

در صورت کشف این مسئله ، مالک ممکن است در توضیح این موضوع برای شرکت کنندگان مشکل پیش بینی کند. برای اطلاعات بیشتر در مورد محاسبات خاص مربوط به روش سن سن ، در پایان این مقاله با ضمیمه مشورت کنید.

روش مقایسه جدید

این ما را به آخرین رونق در نردبان تکاملی روشهای تخصیص می رساند - مقایسه ای. روش جدید تخصیص مقایسه پذیری به کارفرما اجازه می دهد تا سرشماری خود را به گروه ها تقسیم کند و درصد تخصیص متفاوتی را به هر گروه اختصاص دهد. کمتر احتمال دارد که آزمایش کلی را بر اساس تخصیص بگذرانید و به احتمال زیاد بر اساس تست متقابل عبور می کند. طبقه بندی ها ممکن است از چند طریق تعریف شود که رایج ترین آنها با عنوان شغلی است. طبقه بندی ها همچنین ممکن است براساس مکانهای مختلف جغرافیایی کارفرما ، شرکتهای تابعه ، انواع کارمندان (به عنوان مثال ، اتحادیه در مقابل غیر اتحادیه یا ساعتی در مقابل حقوق) و سایر معیارهای تجاری مناسب و مناسب انجام شود. نمونه هایی از طبقه بندی بر اساس عنوان شغلی در جدول 5 نشان داده شده است.

جدول 5: عناوین گروه نمونه

به همین ترتیب ، کلاس ها را می توان برای هر شرکت کننده واحد تعریف کرد. با استفاده از یک روش مقایسه جدید دو گروهی برای سرشماری نمونه ما ، به گونه ای که مالک در گروه 1 باشد و غیر مالکین (یعنی همه کارمندان دیگر) در گروه 2 نتایج نشان داده شده در جدول 6 را تولید می کنند.

جدول 6: تقسیم سود مقایسه جدید

تجزیه و تحلیل توسط منینگ و ناپیر

در اینجا ، می توانیم ببینیم که هزینه غیر مالک فقط به 10،000 دلار کاهش می یابد. این نشان دهنده کاهش 53 درصدی نسبت به طراحی سن ، کاهش 71 درصدی نسبت به طراحی یکپارچه و کاهش 75 ٪ نسبت به طراحی نسبت حقوق است.

سرانجام ، 85 ٪ از ویژگی های مشارکت برنامه به مالک. از بین تمام روشهای کاوش شده ، روش مقایسه جدید بیشترین انعطاف پذیری را برای کارفرمایان مورد نظر فراهم می کند تا حداکثر تخصیص را به صاحبان ارائه دهد و در عین حال هزینه کارفرمایان را برای افراد غیر صاحبان به حداقل برساند.

ملاحظات اضافی در مورد استفاده از روش مقایسه جدید وجود دارد که کارفرمایان باید از آن آگاه باشند. این جزئیات مهم در ضمیمه در پایان این مقاله مورد بحث قرار گرفته است.

نتیجه

سهم تقسیم سود باید عدم تبعیض را به صورت تخصیص یا مزایا نشان دهد. دادن به همه شرکت کنندگان همان درصد دستمزد به عنوان تخصیص به وضوح غیر تبعیض آمیز است. با این حال ، دادن هر یک از شرکت کنندگان به همان سود بازنشستگی نظری نیز غیر تبعیض آمیز است و تخصیص امروزی لازم برای تولید این مزایا ممکن است برابر نباشد. این امر به این دلیل است که شرکت کنندگان مسن زمان کمتری برای بازنشستگی دارند و بنابراین به تخصیص بزرگتر نیاز دارند تا به همان سطح سود برسند. برخی از روشهای تخصیص بندر ایمن مبتنی بر طراحی مانند نسبت حقوق و روشهای ادغام غیر تبعیض آمیز تلقی می شوند. روشهای تخصیص بندر غیر ایمن مانند روشهای سن و سال و مقایسه جدید باید با گذراندن آزمون کلی بر اساس مبنای تخصیصی یا بر اساس مزایا ، عدم تبعیض را نشان دهند. هنگامی که یک روش تخصیص از آزمون کلی بر اساس مزایا عبور می کند ، این به عنوان آزمایش متقابل شناخته می شود.

برای برنامه های موجود ، روش تخصیص فقط با اصلاح برنامه یا بازگرداندن قابل تغییر است. سند طرح الزامی را که شرکت کنندگان باید برای به اشتراک گذاشتن در تخصیص سهم سهم سود برای سال معین ، برآورده کنند ، مشخص می کند. هنگامی که شرکت کنندگان حق سهمی در تخصیص را تعلق می گیرند ، حق استفاده از روش تخصیص بیان شده نیز جمع می شود و نمی توان از آن برداشته شد. برای تغییر روش تخصیص برای یک سال معین ، این طرح باید قبل از نقطه ای که شرکت کنندگان الزامات تخصیصی را که در سند برنامه مشخص شده است ، اصلاح کنند.

در نظر گرفتن یک برنامه تقسیم سود ، از جمله 401 (k) ، کارفرمایان از مطالعه چگونگی اعمال روشهای مختلف تخصیص برای سرشماری کارمندان خود بهره مند می شوند. کارفرمایانی که مایل به معالجه با همه شرکت کنندگان به طور مساوی از منظر تخصیص هستند ، و فقط مایل به کنترل هزینه با توجه به میزان سهم کلی ، بیشتر با نسبت حقوق و روش های ادغام سود می برند. کارفرمایانی که به دنبال تبدیل شدن به سن راننده اصلی در درصد تخصیص کلی هستند ، از رویکرد سن سنی بهره مند می شوند. کارفرمایانی که به دنبال حداکثر انعطاف پذیری در به حداقل رساندن هزینه در طبقه بندی های خاص شرکت کننده هستند و در عین حال حداکثر رساندن تخصیص به برخی از صاحبان کلیدی و مدیران ، با استفاده از روش تخصیص جدید قابل مقایسه ، بیشترین سود را دارند.

ما برای کمک اینجا هستیم

ما همیشه در دسترس هستیم اگر می خواهید با یکی از اعضای تیم ما تماس بگیرید تا در مورد محیط فعلی ، راه حل هایی که ارائه می دهیم یا سایر سؤالات مهم برای شما صحبت کنیم.

ضمیمه

جزئیات محاسبه - روش ادغام

برای استفاده از روش ادغام ، باید سطح ادغام انتخاب شود. سطح ادغام درصدی یا بخشی از TWB است و در سند برنامه مشخص شده است. براساس روش ادغام ، درصد پایه برای جبران کل اعمال می شود و درصد اضافی برای جبران خسارت از سطح ادغام اعمال می شود. اختلاف تفاوت بین این دو درصد است. همانطور که ممکن است انتظار داشته باشید ، مقررات حداکثر کمک هزینه نابرابری را محدود می کنند ، که تعریف شده است که حداکثر درصد نابرابری یا درصد پایه باشد. حداکثر درصد نابرابری به سطح ادغام (یعنی درصد TWB) در ابتدای سال برنامه بستگی دارد. حداکثر درصد نابرابری در جدول زیر تعیین می شود.

جدول 7: حداکثر نابرابری توسط سطح ادغام

اثر تجمعی استفاده از این درصد ها برای جبران خسارت زیر و بالاتر از TWB به طور کلی منجر به تخصیص کلی بالاتر به HCE می شود. سطح ادغام انتخاب شده در مثال "80 ٪ از TWB به علاوه 1 دلار" (یا 110161 دلار در سال 2020) است. برای افراد دارای جبران خسارت بسیار بالاتر از TWB ، این سطح ادغام خاص اغلب برای به حداکثر رساندن اثر انتخاب می شود. دلیل این امر این است که حداکثر درصد نابرابری 5. 4 ٪ برای یک قطعه بزرگتر از جبران اضافی اعمال می شود.

محاسبه تخصیص تحت روش ادغام به شرح زیر است. با شروع مالک ، توجه می کنیم که کل جبران خسارت وی 285،000 دلار و سطح ادغام 110161 دلار است. این بدان معنی است که جبران خسارت وی بیش از سطح ادغام 174. 840 دلار است. بر اساس جدول 7 و سطح ادغام انتخاب شده ما ، حداکثر درصد اختلاف 5. 4 ٪ است. بنابراین این مبلغ می تواند به درصد اضافی ما تبدیل شود و 5. 4 ٪ از جبران خسارت اضافی (174. 840 دلار) 9،441 دلار است. از آنجا که ما به دنبال تخصیص حداکثر 57،000 دلار برای مالک هستیم ، به یک درصد پایه نیاز داریم که تخصیص پایه برابر با 47،559 دلار (57،000 دلار - 9،441 دلار) را ارائه دهد. این درصد پایه نتیجه تقسیم 47،559 دلار با 285،000 دلار و 16. 7 ٪ است. اکنون که درصد پایه (7 /16 ٪) و درصد بیش از حد (5. 4 ٪) داریم ، می توانیم ببینیم که چگونه تخصیص در جدول تعیین می شود ، تا نزدیکترین دلار. در اصل ، هر شرکت کننده ابتدا 16. 6 ٪ از کل جبران خسارت را دریافت می کند. سپس ، هر شرکت کننده با جبران خسارت بیش از سطح ادغام (110161 دلار) تخصیص اضافی 5. 4 ٪ را در مورد جبران خسارت اضافی دریافت می کند.

جزئیات محاسبه-روش وزنی سن

برای انجام صحیح تخصیص تقسیم سود با وزن سنی ، فاکتورهای Actuarial اختصاصی برای نرخ بهره و جدول مرگ و میر مشخص شده در سند طرح مورد نیاز است. در مثال ما ، ما نرخ بهره 8. 5 ٪ و جدول مرگ و میر بازنشستگان Unisex 1984 را انتخاب کرده ایم. فاکتور آکواریوم بر اساس تعداد سالها از پایان سال برنامه تا سن بازنشستگی بیان شده در سند برنامه است که فرض بر این است که بیشتر 65 یا پنج سال مشارکت است. عامل محرک برای هر یک از شرکت کنندگان با جبران خسارت شرکت کننده ضرب می شود تا به تعدادی از امتیازها برسد. پس از محاسبه نکات هر شرکت کننده ، آنها برای تعداد کل امتیاز اضافه می شوند. سپس ، امتیازات هر شرکت کننده بر اساس تعداد کل امتیازها برای رسیدن به درصد نشان داده شده در جدول 8 تقسیم می شود.

جدول 8: امتیازات سنی

تجزیه و تحلیل توسط منینگ و ناپیر

در صورت شناخته شدن ، این درصد ها می توانند در سطح طرح سود سهام سود سهام اعمال شوند. یا همانطور که معمولی است ، می توانیم به حداقل مبلغ تقسیم سود لازم برای رسیدن به حداکثر 57،000 دلار (2020) برای مالک برگردیم. برای یافتن این مبلغ ، ما به سادگی 57،000 دلار را با درصد امتیاز مالک 72. 6464 ٪ تقسیم می کنیم. انجام این کار مبلغ سود کل سود را تقریباً 78،463 دلار به دست می آورد. اعمال درصد امتیاز هر یک از شرکت کنندگان در این مبلغ سهم سود ، تخصیص های نشان داده شده در جدول 4 را به همراه دارد.

برنامه های دارای سن و سال معمولاً آزمایش کلی را بر اساس مزایای با مشکل کمی برآورده می کنند. دلیل این امر این است که تخصیص سهم با استفاده از فاکتورهای عادی سازی همانطور که در بالا انجام شد ، به طور کلی نرخ سود معادل یکسان را برای همه شرکت کنندگان ایجاد می کند.

جزئیات مهم در مورد روش مقایسه جدید

باید هنگام استفاده از روش مقایسه جدید در یک سند نمونه اولیه تأیید شده IRS در مقابل یک سند برنامه ارسال کننده حجم ، مراقبت کرد. در یک سند نمونه اولیه ، تعداد نرخ تخصیص محدود 5 است. در مرحله اول ، تعداد نرخ تخصیص برای HCE نمی تواند از تعداد HCE های واجد شرایط فراتر رود ، و در هیچ موردی نمی تواند از 25 تجاوز کند. ثانیا ، حداکثر تعداد نرخ تخصیص برای NHCE 25 است. NHCE های واجد شرایط و ممکن است مطابق شکل زیر کمتر باشد.

جدول 9: برنامه نمونه اولیه نرخ تخصیص مجاز

هنگامی که بیش از 30 NHCE وجود دارد ، تعداد نرخ تخصیص مجاز با تقسیم تعداد NHCE های واجد شرایط 5 و سپس گرد کردن به نزدیکترین تعداد کل محاسبه می شود. بنابراین برای اینکه 25 نرخ تخصیص مجاز باشد ، یک طرح نمونه اولیه باید حداقل 125 NHCE واجد شرایط را سود ببرد. این محدودیت در تعداد نرخ های تخصیص مربوط به اسناد ارسال کننده حجم نیست. با این حال ، استانداردهای معقول بودن IRS همیشه اعمال می شود ، به ویژه در مورد موضوعاتی مانند پول نقد یا تمهیدات معوق برای افراد خود اشتغالی ، و طبقه بندی هایی که مشارکت را در ضمن حذف سایر NHCE ها ، به کارمندان کمترین سرویس و کم درآمد محدود می کند.

همانطور که در بالا ذکر شد ، روش مقایسه جدید به طور معمول آزمایش کلی را بر اساس تخصیص نمی گذرد. اما برای به دست آوردن ورود به آزمون عمومی بر اساس مزایا ، پیش شرط های خاص ، معروف به آزمون دروازه ، اعمال می شود. برای برآورده کردن تست دروازه ، حداقل دروازه تخصیص (یعنی کمترین نرخ تخصیص مجاز) برای هر NHCE به نفع یک سوم بالاترین نرخ تخصیص برای هر HCE سودمند (همچنین به عنوان تست یک سوم شناخته می شود) 6 است.

با این حال ، اگر هر NHCE به نفع حداقل 5 ٪ تخصیص یابد ، حداقل دروازه تخصیصی رضایت می یابد ، و نرخ تخصیص برای HCE محدود نمی شود ، مگر اینکه با محدودیت اضافی فردی تحت IRC §415 (C) (57،000 دلار در سال 2020) 7.

در صورتی که هر نرخ تخصیص ارائه شده بتواند تست گسترده ای را در دسترس داشته باشد ، از حداقل نیاز به تخصیص دروازه جلوگیری می شود. این آزمون در صورتی انجام می شود که هر نرخ تخصیص در دسترس گروهی از شرکت کنندگان باشد که اگر تحت یک برنامه جداگانه رفتار کنند ، می توانند برخی از الزامات طبقه بندی غیر تبعیض آمیز را طبق مقررات خزانه داری 1. 410 (ب) -4 برآورده کنند. از آنجا که بیشتر برنامه ها حداقل دروازه تخصیص را انتخاب می کنند ، این الزامات اضافی در اینجا مورد توجه قرار نمی گیرد.

نابرابری مجاز

مشابه نابرابری مجاز تحت یک روش تخصیص بندرگاه ایمن مبتنی بر طراحی (به عنوان مثال ، ادغام) ، نابرابری مجاز نیز ممکن است برای یک برنامه بندر غیر ایمن که به آزمون کلی متکی است برای نشان دادن عدم تبعیض ، منتخب شود. توضیح مفصلی در مورد این وضعیت فراتر از محدوده این مقاله است. به سادگی ، نرخ تخصیص یا نرخ مزایا (هنگام آزمایش متقابل) در محدوده مجاز تنظیم می شود تا منعکس کننده مزایای تأمین اجتماعی باشد. اغلب اوقات ، یک تخصیص متقاطع ممکن است بسیار نزدیک به گذراندن آزمایش کلی باشد ، اما به اندازه کافی نزدیک نیست. نابرابری مجاز ، تکنیکی است که می تواند برای فشار آوردن به تخصیص به کار گرفته شود.

این مهم است که تشخیص دهیم که مقررات با محدود کردن استفاده چندگانه از نابرابری مجاز در همان سال برای همان کارمندان ، در برنامه های مختلف ، از کارفرمایان جلوگیری می کند. به عنوان مثال ، اگر کارفرما از روش ادغام در یک برنامه تقسیم سود حمایت شده استفاده می کند ، کارفرما در میزان نابرابری منتخب مورد استفاده در هر برنامه دیگر (یعنی یک برنامه سود مشخص) در همان کارمندان برای گذراندن آزمون عمومی محدود است. وادبه طور مشابه ، اگر یک کارفرما در آزمون کلی یک برنامه اختلاف نظر مجاز داشته باشد ، آن کارفرما در سطح ادغام مورد استفاده در روش تخصیص برنامه حمایت مالی دیگر محدود است.

منابع: کتاب رئوس مطالب ERISA 2019 ؛کد درآمد داخلی؛مقررات خزانه داری ؛IRS LRM 94

1 کد دقیقاً آنچه را که منظور از عبارت کارمند بسیار جبران شده (HCE) است ، تعریف می کند. تحت IRC §414 (q) (1) ، یک کارمند برای یک سال برنامه است اگر: 1) کارمند بیش از 5 ٪ از کارفرما (یا یک کارفرمای مرتبط) را در هر زمان در طول سال برنامه جاری یا قبلی در اختیار دارد. واداگر بالاترین درصد مالکیت کارمند در این دوره بیش از 5 ٪ باشد ، آزمون راضی است. قوانین انتساب خانواده اعمال می شود (IRC §318) ؛یا 2) جبران خسارت کارمند برای سال برنامه قبلی بیش از مبلغ دلار مقرر در معرض افزایش هزینه سالانه زندگی است.